Μύρισα το φιλί σου Αύγουστε,
που σαν έσταζε στης θάλασσας το πέπλο,
έσκυψα και μετέλαβα .

Μήνας γενεθλίων!
Έμεινα να με κοιτάζω στον καθρέφτη,
κουβεντιάζοντας με εμένα για εμένα.

Ξεκίνησα γυμνή το ταξίδι μου στην ερημιά του κόσμου μια μέρα του Αυγούστου.
Μεγαλώνω…
Και βλέπω τη ζωή να φεύγει όπως το νερό που αδειάζει στο ποτήρι μου.
Και θυμάμαι τις ιστορίες μου μικρή και χαμογελώ.

Πόσο όμορφες ήτανε…
Στιγμές ξεγνοιασιάς και αθωότητας.
Πολλά τα όνειρα που έκανα…
Αλλά πάντα τα έκλεινα στο συρτάρι των χαμένων αναμνήσεων.

Πάντα επικρατούσε ένα σκοτάδι στο μυαλό μου.
Οι φωνές και οι ενοχές, κλεισμένες και αυτές σε κουτάκια.

Μεγαλώνω…

Η ζωή μου ένα ποτήρι γεμάτο ρυτίδες.
Ποτέ μου δεν τις φοβήθηκα,
αντιθέτως, μου αρέσει που κάθε χρόνο προσθέτω ακόμα μία.
Ρυτίδες που δεν χωράνε σε ξένα ποτήρια.

Τις άλλες ρυτίδες φοβόμουνα πάντα,
αυτές που έχουν οι άνθρωποι στη ψυχή τους.
Αυτές δεν μπόρεσα ποτέ να τις πιω στο ποτήρι της ζωής μου.
Γιατί η ζωή μου δεν χωρούσε σε ξένα ποτήρια γεμάτα ρυτίδες.

Με αγαπώ ρε ζωή…
Με χρειάζομαι.
Δεν έχει όρια ο εαυτός μου.
Κάθε ρυτίδα είναι ρυτίδα αγάπης για μένα!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s