Στρέφω το βλέμμα μου στην πλάτη μου και κάθε τι όμορφο που έπλασα κι άφησα πίσω γεμίζει τη ματιά μου… 

Όμως… 

Γιατί κάνει τόση παγωνιά; Γιατί το νιώθω τόσο ξένο, τόσο μακρινό; Γιατί η γεύση που μου αφήνει είναι τόσο γλυκόπικρη; Γιατί κάθε φορά που μια ξεχωριστή, γλυκιά ανάμνηση από το παρελθόν μου μ’ επισκέπτεται τα βράδια, νιώθω πως θα σπάσει το γυαλί που έφτιαξα για να κρατάω φυλακισμένα τα συναισθήματα μου; Γιατί πονάει τόσο; 

Όχι… 

Δε θ’ αφήσω στα παλιά να μου χαλάσουν την ησυχία που με τόσο κόπο έφτιαξα. Κουράστηκα τόσο πολύ να ηρεμήσω την ανταριασμένη θάλασσα γύρω μου. Δε θα σ’ αφήσω, παλιέ μου εαυτέ, να μου την ταράξεις. Κρύφτηκα τόσο καλά πίσω από το τείχος που ύψωσα για με χωρίσει από σένα, εαυτέ μου, δεν πρόκειται να με διαλύσεις κι άλλο… 

Όχι… 

Δε θα σ’ αφήσω να μου το κάνεις κομμάτια. Ποτέ πια… Κάθε που χτυπάς την πόρτα μου, παλιέ μου εαυτέ, η καρδιά μου πάει να σπάσει… Την ακούς; Χτυπάει τόσο δυνατά. Όπως τότε που πρωτόγραψα δυο τρεις σκόρπιες λέξεις και τις άφησα να τις πάρει ο αέρας. Μα που ποτέ μου δεν τόλμησα να τις διαβάσω, τρέμω μήπως η φλόγα τους κάψει τα σωθικά μου. Μήπως με ξεγυμνώσει, μου δείξει ποιος αλήθεια είμαι… Έτσι τις χάρισα τις λέξεις στης λήθης την ανεξερεύνητη χώρα. Στη λησμονιά. Τις άφησα να πετάξουν για πάντα μακριά. Να γίνουν περιστέρια και να φύγουν στο άγνωστο. Ή τουλάχιστον έτσι ανάγκασα τον εαυτό μου να πιστέψει… 

Όμως… 

Εκείνες γύρισαν. Φτερούγισαν δίπλα μου θυμίζοντας μου όλα εκείνα που πάλευα να λησμονήσω. Μέθυσαν τις αισθήσεις μου με το γλυκό της νοσταλγίας ποτό και με πήραν και πάλι απ’ το χέρι. Εκείνες κι εγώ… Μονάχοι πάνω σ’ ένα σύννεφο από όνειρα. 

Όχι… 

Το γυαλί που με κρατάει χώρια απ’ τον εαυτό μου θα το σπάσω εγώ ο ίδιος. Και με τα θρύψαλα του θα χτίσω μια γέφυρα που θα οδηγεί στον ουρανό. Κι ακόμα πιο ψηλά. Στα όνειρα… 

Τώρα… 

Μπορώ να τα δω τ’ αστέρια πια. Μπορώ να πετάξω μαζί τους…

Εκείνες οι δυό τρεις σκόρπιες λέξεις που πέταξαν τότε μακριά είμαι εγώ… Κι είμαι πια τόσο περήφανος γι’ αυτές. Τόσο τυχερός που δε μ’ εγκατέλειψαν ποτέ…

Στέφανος Μαντζαρίδης 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s