Απόψε θέλω να στολίσω την ύπαρξη μου.
Θέλω να με κακομάθω, έστω για μια μέρα.
Ίσως έτσι μάθω πόσο μπορεί να σ’ αγαπάω.
Ίσως άμα αγαπήσω τον εαυτό μου με τον ίδιο τρόπο,
τελικά να σου μοιάσω, να ζήσω μια μέρα κι εγώ -η θνητή- σαν θεός.

Θα στολίσω τα μαλλιά μου με ολάνθιστα λουλούδια και θα νιώσω μια στάλα πιο όμορφη απ’ ότι χθες, που μ’ ένα αβίαστο κοπλιμέντο σου, ένιωθα η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο.

Θα φορέσω το αγαπημένο μου φόρεμα, που, εντελώς τυχαία, είχες δει να ανεμίζει πάνω μου εκείνο το καλοκαιρινό δειλινό που με γνώρισες.

Ίσως μέσα σε αυτή την αμφίεση να καταφέρω να νιώσω αυτή την ανεμελιά που στερήθηκα , ξοδεύοντας τον εαυτό μου περισσότερο στους άλλους και λιγότερο σε μένα.

«Θα μάθω να με αγαπώ», ψιθύρισα σε αυτό το πλασματάκι μέσα μου, που έχω εδώ και καιρό λησμονήσει. Και αυτό με κοίταξε με αυτά τα παιδικά ματάκια γεμάτα προσμονή.

Θα σε αγαπήσω εαυτέ μου. Γιατί αξίζεις ήλιους και όχι βαρυχειμωνιές.
Αξίζεις γεμάτους κήπους και όχι ψίχουλα ξεραμένων λουλουδιών .

Και αν δε στα δώσω εγώ, τότε ποιος;

Αγγελική Μπουλή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s