Στέκομαι και χάνομαι 
σε σάπια όνειρα αναλώνομαι
Σπάσανε του ρολογιού οι δείκτες
για μας τους πότες, τους ξενύχτες.

Τα στόματα από λόγια στέρεψαν
κι οι μέρες χειροτέρεψαν
Γίνανε οι άντρες δειλοί,
στα συναισθήματα τους νωχελικοί.

Κι έγινε διαφυγή το χαρτί,
μιας και σαν άντρας
έχασα των λέξεων την πυγμή
στην πιο κατάλληλη σκηνή.

Χαμένοι στη μετάφραση
κι η καρδιά στην άρνηση
Μια μόνο φορά από αγάπη εμείς πονέσαμε
κι ύστερα τον έρωτα
πρώτα τον αρνηθήκαμε
μετά τον καταστρέψαμε.

Κι ακόμα ελπίζουμε σε έναν έρωτα Άγιο
που θα μας βγάλει απ’ το ναυάγιο
Χάρτινα είδωλα οι λέξεις στο χαρτί
για όσα το στόμα μας
δεν τόλμησε ποτέ να πει.

Kaiman85

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s