Προτιμώ τα καυσαέρια της Αθήνας
Από τoυς κάμπους με τις παπαρούνες
Εκεί κατάντησα

Ψιχάλες ανυπεράσπιστου θέρους
Και μπαλκόνια παρθένου ουρανού
Δε με ενθουσιάζουν πια
Δεν τα θέλω
Εκεί κατάντησα

Έχω τα ταβάνια μοναξιάς μου
Και τις ντουλάπες άγχους μου
Και είμαι εντάξει
Εκεί κατάντησα

Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι;
Ότι κάποτε μ’άρεσαν οι παπαρούνες
Δεσμίδες τις μάζευα
Και δε μου ’φταναν τα χέρια

Τώρα τις έχω
Και τις βλέπω σε κορνίζα
Το ίδιο δεν είναι;

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s