Μόνη περπατούσε στο σκοτεινό δάσος.
Τυφλή , απεγνωσμένη κρατούσε μια καρδιά.
Σερνόταν για ένα αύριο, για μια καινούργια αρχή.

Φοβόταν…
Προσπαθούσε να βρει το ξέφωτο.
Τυφλή, μαδούσε το δάκρυ…
Σκοτεινό δάκρυ,
κυλούσε και χανόταν στης σιωπής το χαμόγελο.

-Άνοιξε την πόρτα να βγω.
Το σκοτάδι πνίγει τη ζωή μου…
Είμαι μόνη.
Μια σκιά χωρίς φως…

Άνοιξε την πόρτα να βγω Ελπίδα!

Ελπίδα την έλεγαν και την περίμενε…
Σ’ευχαριστώ Ελπίδα.
Σ’αγαπώ γιατί δε φοβάσαι το σκοτάδι.
Σ’αγαπώ γιατί δε φοβάσαι να γελάς.
Σ’αγαπώ γιατί είσαι ζωντανή!
Γιατί είσαι η ΕΛΠΙΔΑ μου!

Σωτηρούλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s