Ήλιος λαμπρός, και μπήκε φως
Στης σκοτεινής ψυχής τα άδυτα μονοπάτια.
Όλα μικρά και βαρετά,
Πριν αντικρίσω τα δικά σου μάτια.

Κάθε ώρα, μια ανηφόρα,
Κάθε μέρα μια επανάληψη φρικτή.
Μια ζωή, φυλακή,
Σε μια πεποίθηση πως όλα τα είχα εκεί!

Μα τώρα κάθε μέρα,
Φαντάζει καλοκαίρι.
Ακόμη και η Δευτέρα,
Θυμίζει Κυριακή.
Πετώ στον αέρα
Κρατώντας το δικό σου χέρι
Κι ας είναι Δευτέρα,
Καθόλου δε με απασχολεί!

Σα θάλασσα, σ’ αγκάλιασα,
Δροσίζεις κατευθείαν το κορμί μου.
Μικρός καημός, γλυκός σκοπός,
Ο ήχος των κυμάτων στο φιλί μου.

Μια ζωή, δεν έχω υπομονή
Σε θέλω πιο πολύ την κάθε μέρα.
Το ξέρω πως δεν είναι Κυριακή,
Μαζί σου όμως,
Της μοιάζει και η Δευτέρα

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s