Πόλεμος…
Έρχεται σαν αρπακτικό και σου ξεσκίζει την ψυχή με τις ατσάλινες λεπίδες του φόβου που τον θρέφει… 

Πόλεμος…
Πόσο φριχτός, πόσο άγριος… Τις νύχτες στοιχειώνει τα όνειρά σου. Δε σ’ αφήνει να κλείσεις μάτι… 

Πόλεμος…
Βία. Του ανθρώπου η απληστία… 

Πόλεμος…
Φριχτός σαν εφιάλτης. Άσχημος. Βγαλμένος απ’ τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής… 

Πόλεμος…
Πόσο άγριος κι απάνθρωπος… Ποιος είναι εκείνος που άραγε τον αντέχει; Και ποιος είναι αυτός που τον χωρίζει σε δίκαιο και άδικο;

Πόλεμος…
Συνοδός των δυνατών. Πιστό σκυλί παντοτινό που τους υπηρετεί τυφλά. Δύναμη στα χέρια των λίγων. Κι εχθρός των πολλών. Και των μικρών παιδιών… 

Πόλεμος…
Λατρεύει να στοιχειώνει τα μικρά παιδιά. Και να τους κλέβει τον ύπνο τους. Και τη ζωή… 

Πόλεμος…
Μαχαιριά στην καρδιά του ανθρώπου. Μαύρο σάβανο που τυλίγει ό,τι όμορφο υπάρχει. Σκεπάζει με λύσσα κάθε αχτίδα φωτός… 

Πόλεμος…
Τρέφεται με αίμα και με πόνο. Παίρνει ζωή απ’ την ανάσα την τελευταία των μικρών παιδιών και των νεαρών ανδρών που σημαδεύει…

Πόλεμος…
Ποιος άραγε μπορεί να τον αντέξει;

Πόλεμος…
Πόσο πόνο μπορεί να κρύβει μια τόσο απλή λέξη; Πόση απελπισία; Πόσα δάκρυα μπορεί να χύσει στις όχθες του ποταμιού που το λένε δυστυχία; 

Πόλεμος…
Προσφυγιά. Πάει πάντα μαζί του… Σαν την ύαινα τον ακολουθεί και τρώει τις σάρκες που περίσσεψαν… Σφίγγουν με την τανάλια του πόνου τα όνειρα και την ελπίδα. 

Πόλεμος…
Βία. Ανθρώπινη αδικία. 
Αίμα χυμένο παράλογα στο πλακόστρωτο της ζωής. Αίμα με δάκρυα ποτισμένο… 

Πόλεμος… Ποιος άραγε είναι αυτός που τον ζητάει;

Πόλεμος…
Τον μίσησαν. Τον λάτρεψαν. Τον βάφτισαν Θεό. Τον υπηρέτησαν σαν δούλοι κι αφέντες τους συνάμα. Τον ακολούθησαν στα σκοτεινά μονοπάτια του φόβου. Πόνεσαν. Έκλαψαν. Υπέφεραν… 

Πόλεμος… Δεινά όλου του κόσμου κλεισμένα σε μια λέξη. Βία. Οργή. Θυμός… 

Πόλεμος…
Μίσος. Όχι, δε θα υποκύψω! Θα το φωνάξω μ’ όση ψυχή μου ‘χει απομείνει! Μισώ όλους εκείνους που τον φέρνουν στον ύπνο των παιδιών μας. Όλους εκείνους που τα κάνουν να δακρύζουν. Τους δούλους του πολέμου. Αυτού του άγριου κατασκευάσματος της εξουσίας και της δύναμης… 

Πόλεμος…
Πόσο στ’ αλήθεια τον μισώ…

Πόλεμος…
Με τη σιωπή μας δυναμώνει. Με την υποταγή μας θεριεύει. Τρέμει τη φωνή μας. Γι’ αυτό ζητάει την ψυχή μας… 

Πόλεμος…
Οι ισχυροί που μας τον φέρνουν… 

Πόλεμος…
Αρνούμαι! Τον θάνατο. Τον πόνο. Θέλω να έχω γύρω μου ζωή. Για τη ζωή θα ουρλιάζω. Όσο πιο δυνατά μπορώ. Μέχρι να ουρλιάξουμε όλοι μαζί. Και να τον διώξουμε. Εκεί μακριά. Στη χώρα που δεν έχει παιδιά…

Ειρήνη…
Κραυγή. Μαζί, όλοι εμείς, τον διώχνουμε τον πόλεμο για πάντα απ’ τις ζωές μας. Κι απ’ τις ζωές όλου του κόσμου…

Στέφανος Μαντζαρίδης

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s