Δεν αντέχω άλλο….
Οι δυνάμεις μου, μ’ έχουν πλέον εγκαταλείψει.
Το μόνο που έχει απομείνει σταθερά διπλά μου, είναι η θύμηση της απουσίας σου.
Κάτι ξεχασμένες υποσχέσεις που έμειναν ανεκπλήρωτες.
Κάτι μισές κουβέντες.
Κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των πρέπει.
Κάτι ανείπωτες εξομολογήσεις, που δε βρήκαν τη φωνή ώστε ειπωθούν.
Κάτι αγκαλιές που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Κάτι μεθυσμένες ανάσες, που απελπισμένα έψαχναν τα χείλη σου να ακουμπήσουν τον αναστεναγμό που έκρυβαν μέσα τους.
Κάτι δάκρυα, που ήθελαν να ξεχυθούν στον ώμο σου, αλλά αντ’ αυτού, τα κατάπιε το μαξιλάρι μου.

Εσύ όμως, άφαντος.

Δεν ψάχνω πλέον το γιατί.
Ούτε δικαιολογίες.
Δεν ψάχνω τρόπους να σε ξαναφέρω κοντά μου.
Ούτε να επικοινωνήσω μαζί σου.
Ούτε να μάθεις την παραμικρή λεπτομέρεια για το τι απέμεινε μέσα μου, μετά από εσένα.
Δεν ψάχνω καν τρόπους να σε δω.
Ή να σου μιλήσω.

Εγώ, που έλιωνα με την εικόνα του προσώπου σου.
Εγώ, που κοβόταν η ανάσα μου, στο άκουσμα της φωνής σου.
Εγώ, που καιγόμουν για μια σου κουβέντα.

Μα ποιον κοροϊδεύω;
Ακόμα σκαλώνω σε κάθε άκουσμα του ονόματος σου.
Ακόμα λιώνω στην ιδέα του να σε δω.
Ακόμα σπαρταράει η καρδιά μου στη σκέψη να σε ξανακούσω.
Ακόμα φλέγομαι να δω ένα μήνυμα σου.
Μια σου λέξη μόνο
–ή και δύο. Αυτές τις δύο, που λέγονται σκέτες και κοφτές.
Που δηλώνουν ότι η απουσία κάποιου, μας κομματιάζει.
Μας αφήνει μισούς.
Ακόμα μέσα μου καρτερώ εκείνο το ταξίδι του ερχομού σου, που ποτέ δεν έκανες.
Ακόμα η λαχτάρα για το ενδεχόμενο να σε βρω στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου, παραμένει σταθερή και έντονη, κάθε φορά που γυρνώ σπίτι μου.

Καμία σημασία όμως δεν έχει πια.
Γιατί όπως είπα, δεν ψάχνω πλέον τίποτα που θα μπορούσε να μας φέρει κοντά.
Πλέον η μόνη μου αναζήτηση, είναι στους τρόπους να σε ξορκίσω.
Να βρω αυτό το κάτι, που θα σε κάνει οριστικά παρελθόν μέσα μου.
Ένα παρελθόν, με κλειστές πλέον πόρτες.

Ψάχνω κάτι συγκεκριμένο.
Κάτι δυνατό.
Κάτι δυνατό, να σε ξεχάσω…
Κάτι δυνατό, ώστε να βγεις μια για πάντα από κάθε κύτταρο του κορμιού μου.
Κάτι δυνατό, ώστε να εξαφανιστείς από κάθε ίχνος των σκέψεων μου.
Κάτι δυνατό, ώστε να νεκρώσει και το τελευταίο συναίσθημα που σε συμπεριλαμβάνει.

Κάτι τόσο δυνατό, που να είναι πιο δυνατό από έμενα…

Εγώ βλέπεις, δεν είμαι δυνατή πλέον.
Δείχνω, αλλά δεν είμαι.
Τα καταφέρνω καλά, γιατί έχω μάθει να κρατάω το κεφάλι ψηλά.
Να περνώ τα ζόρια μου, μονή μου.
Κι έτσι, ζεις κι εσύ στο παραμύθι σου.
Ένα παραμύθι, το όποιο σου επιτρέπει να ζεις δίχως τύψεις, βλέποντας με χαμογελαστή και περήφανη.

Θα τη βρω την άκρη μου όμως εγώ.
Όπως πάντα άλλωστε.
Θα πατήσω στα πόδια μου και θα πεισμώσω τόσο, ώστε να καταφέρω να κερδίσω αυτό που θέλω. Έστω και εν μέρει.
Θα βρω αυτό το κάτι που ψάχνω.
Αυτό το κάτι, που θα είναι τόσο δυνατό, ώστε μια για πάντα να βάλει τέλος σε εσένα.
Ψάχνω κάτι δυνατό να με βοηθήσει να σε διαγράψω από παντού.
Κάτι δυνατό, να σε αντικαταστήσει, πριν μισήσω τα πάντα γύρω μου.
Κάτι δυνατό, πριν σιχαθώ τον ερωτά και την αγάπη εξ αιτίας σου…
Κάτι δυνατό, να σε βγάλει από μέσα μου, για να μπορέσω να ανασάνω ξανά.
Να μη σε σκέφτομαι μόλις ξυπνάω.
Να μην ξενυχτάω κάθε βράδυ, σκεπτόμενη εσένα.
Να μη με βρίσκουν τα ξημερώματα με υγρά μάτια.
Να μην είμαι κάθε μέρα, με ένα ερωτηματικό καρφωμένο στο μυαλό μου… Ένα ερωτηματικό με όνομα.
«ΓΙΑΤΊ;», το λένε.
Να μη σε θυμίζει κάθε αγαπημένο μου μέρος, που μας είχα ονειρευτεί μαζί εκεί.
Γιατί, θα ερχόσουν…
Θυμάσαι;
Θα πηγαίναμε παντού.
Μα δεν ήρθες.
Ποτέ.

Για αυτό σου λέω…
Πλέον, δε σε θέλω εγώ!
Δε θέλω τίποτα από εσένα…
Το μόνο που θέλω πλέον,
είναι κάτι δυνατό, ώστε να σε ξεχάσω…

Λου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s