Θαλασσοπούλια που ανοίγουν τα φτερά τους πετώντας χαρούμενα, σε παίρνουν απ’ το χέρι και σ’ ανεβάζουν στο πιο ψηλό σύννεφο τ’ ουρανού… 

Νότες που έρχονται δειλά-δειλά η μια δίπλα στην άλλη και φτιάχνουν μαζί την πιο γλυκιά μελωδία που έχει ακούσει ποτέ του άνθρωπος. Μαύρα στίγματα που γίνονται ένα και δίνουν ζωή σε μια λευκή κόλλα χαρτί γράφοντας το πιο όμορφο ποίημα του κόσμου. Χρώματα που χορεύουν αγκαλιασμένα το πιο παθιασμένο αργεντίνικο τανγκό στον καμβά της ίδιας της ζωής. Πανάρχαιοι ψίθυροι, βγαλμένοι από τις πιο κιτρινισμένες σελίδες του βιβλίου της ζωής, που σιγοψιθυρίζουν στο αυτί σου τα αρχέγονα μυστικά της ανθρώπινης ύπαρξης…

Πνοή που σου δίνει ζωή, χάδι που σε ταξιδεύει σε κόσμους μαγικούς κι ονειρεμένους, χέρι που σε κρατάει όρθιο όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται με πάταγο, νανούρισμα που κάθε βράδυ σε παραδίδει τρυφερά στην αγκαλιά του Μορφέα χαρίζοντας σου τα πιο όμορφα όνειρα…

Στέφανος Μαντζαρίδης 


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s