Πάντα αγαπούσα τα ταξίδια, από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να ταξιδεύει. Αλλά πάντα μου άρεσαν τα δικά μου ταξίδια, όχι τα δανεισμένα, τα κλεμμένα. Αγαπούσα o,τι αλλόκοτο, απροσδιόριστο και δύσκολο δίνει ένα ταξίδι. Επιθυμούσα να συναντήσω δυσκολίες, αιχμηρές γωνίες, γιατί ακριβώς σε εκείνο το σημείο φαίνονται οι προθέσεις και ο χαρακτήρας του καθενός μας.

Πάντα έδειχνα μια συμπάθεια σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που με τολμηρό βλέμμα ξεστόμιζαν με στόμφο το «μαζί σου θα πήγαινα μέχρι το τέλος του κόσμου». Όλοι αυτοί προκαλούσαν τον σεβασμό μου γιατί πίσω από αυτά τα λόγια τους αντίκριζα ανθρώπους που πόνεσαν και απελπίστηκαν κάποια στιγμή στην ζωή τους. Έβλεπα απέναντί μου άξιους καπετάνιους της ζωής. Που το παρουσιαστικό τους όσο αγέρωχο και αν ήταν μαρτυρούσε πολλά από πίσω. Έκρυβαν έντεχνα φόβους και πληγές που αναζητούσαν γιατρειά και αγάπη. Έκρυβαν κρύες παλάμες που αναζητούσαν δυο χέρια γεμάτα ζεστασιά για να ξαποστάσουν και να ζεσταθούν από τις κακουχίες που αντιμετώπισαν εκεί έξω στον σκληρό κόσμο. Το βλέμμα τους είναι γεμάτο αμφιβολίες και ψάχνει κάποιον να τις καθησυχάσει και να τις απομακρύνει.

Απέναντί σου θα αντικρίσεις ανθρώπους καθαρούς σαν το γάργαρο νερό και οι ψυχές τους προσκυνούν και ακολουθούν τους άγραφους κανόνες της ηθικής και της αγάπης. Όλοι αυτοί είναι ικανοί να βοηθήσουν και να ξεκλειδώσουν μια ψυχή. Είναι δύσκολοι συνταξιδιώτες δε θα τους πλησιάσεις εύκολα. Δε θα κερδίσεις εύκολα την εμπιστοσύνη τους. Για να πάρεις εισιτήριο να ταξιδέψεις στο δικό τους πλοίο πρέπει να υπακούσεις τους δικούς τους άγραφους κανόνες, αλλιώς γρήγορα θα σε απορρίψουν και θα σε διώξουν. Καταστρώνουν ταξίδια δύσκολα και σχέδια που μόνο άνθρωποι της δικής τους ράτσας καταλαβαίνουν. Δε φοβούνται πλέον τους ανθρώπους που δε συμπορεύονται μαζί τους, απλά τους απορρίπτουν και προχωρούν παρακάτω με βήματα γοργά. Έμαθαν να μην σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο τους σε ανθρώπους που δεν έχουν κοινά σημεία. Αγαπούν τις σιωπές και τις καθαρές συνειδήσεις. Δεν τρομάζουν πλέον και μέσα τους έχουν κρυμμένα πυρομαχικά για μια ώρα ανάγκης. Όποτε κρίνουν ότι πρέπει να γίνει εσωτερική έκρηξη τα κάνουν όλα ρημαδιό και τα ξαναφτιάχνουν από την αρχή. Ταξιδεύουν πάντα με όμορφη παρέα και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά να μείνει αναλλοίωτος και καθαρός ο δικός τους κόσμος.

Γι’ αυτό θα αγωνίζονται πάντα. Γι’ αυτό και το σύνθημά τους είναι σε κάθε ταξίδι:
Μπρος ολοταχώς!

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s