Μην περιμένεις ξάγρυπνος να με πάρει ο ύπνος,
Γιατί αργώ.
Μέσα στις σκέψεις και το άγχος
Να αφήσω τον εαυτό μου να ησυχάσει.

Μην με γεμίσεις ωραία λόγια που δεν ξέρεις καν τι σημαίνουν.
Κι αν κάποτε τα είχα ανάγκη,
Τώρα πια τα σιχάθηκα,
Ακούγοντάς τα δίχως πάθος,
να αγκομαχούν να βγουν από τα χείλη σου.

Μη μου τάζεις ταξίδια και περιπέτειες.
Ούτε που με ενδιαφέρουν.

Μην ξοδεύεις τον εαυτό σου σε υποσχέσεις που δεν πιστεύεις.
Σε όρκους που θα πατήσεις.

Ποτέ δε σου ζητώ να κάνεις τίποτα.
Ούτε και με πληγώνει,
Ο όποιος τρόπος θα φερθείς.

Το μόνο που θα με έκανε πια χίλια κομμάτια
Είναι η απορία στο βλέμμα σου
Όταν βλέπεις εμένα
Να περιμένω ξάγρυπνη
Να αλλάζει η συχνότητα της ανάσας σου καθώς αποκοιμιέσαι.

Να σου λέω όλα όσα εγκλωβίζονται στο μυαλό μου.
Όσα δε χωρούν πια στην καρδιά μου.

Να σου τάζω τον κόσμο όλο
Και να στο δίνω την επόμενη στιγμή.

Μην απορείς αγάπη μου.
Γιατί προδίδεις, έτσι,
πως δεν έχεις ιδέα το πώς είναι
Να είσαι ερωτευμένος.

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s