Ένα απλό γράμμα ήταν.
Τίποτα σημαντικό.
Για αυτό και δεν το είχε ανοίξει ποτέ.

Της το έδωσε πριν χρόνια.
Δε θυμάται καθαρά για ποιο λόγο δεν το άνοιξε.
Ίσως έφταιγε ότι ποτέ της δεν της άρεσαν τα γράμματα.
Ειδικά από ανθρώπους που θα μπορούσαν να της μιλήσουν καταπρόσωπο.

Ναι αυτό έφταιγε.
Γιατί δεν της μίλησε ποτέ;
Είχε όλες τις ευκαιρίες να το κάνει.
Καθημερινές ευκαιρίες πολλών χρόνων.

Πήρε το γράμμα και το καταχώνιασε σε ένα συρτάρι και δεν το άνοιξε ποτέ.
Ούτε καν από περιέργεια.

Απόψε, το θυμήθηκε.
Όχι τυχαία.
Υπήρχε σοβαρός λόγος.

Είδε το όνομα του καρφιτσωμένο στην κολόνα,
μαύρα γράμματα πάνω σε ένα άσπρο χαρτί.
Αυτά τα μαύρα γράμματα της το θύμισαν.
Κι όταν γύρισε μετά την κηδεία στο σπίτι,
έψαξε στα συρτάρια της και το βρήκε.

Το άνοιξε επιτέλους.
Είχε μέσα ένα αποξηραμένο λουλούδι.
Μάλλον τριαντάφυλλο.
Μάλλον κόκκινο.

Μια ευχάριστη μυρωδιά γύρω της την συνεπήρε.
Τα γράμματα του καλλιγραφικά και ευανάγνωστα,
της ανήγγειλαν το λόγο που μοσχοβολούσε ακόμα.

«Όταν πάψει να ευωδιάζει το ρόδο μου,
τότε και μόνο τότε θα πάψω να σ’ αγαπώ»

Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s