Την πήρα από το χέρι και ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι που λέγαμε.
Σαν μετανάστες της ίδιας της ζωής με αποσκευές το «εμείς»,
σε κάτι ξεχασμένα βαγόνια, με πυξίδα την ψυχή.

Την είδα να στέκεται εκεί στην άκρη σε μια γωνιά.
Σιωπηλή να μετράει πληγές στο κορμί της.
Πληγές που ίσως δεν κλείσουν ποτέ.
Θα μείνουν πάντα ίχνη στην ψυχή της.

Να λερώνεται από τα λόγια σου,
κουρελιασμένα λόγια που φοβήθηκαν,
χτύπησαν, πρόδωσαν,
αλλά δεν κατάφεραν να την τσαλαπατήσουν.

Και τώρα να τα πίνω σε ποτήρια γεμάτα αγκάθια.
Να μην μπορώ να κρατήσω με τα δάχτυλά μου ό,τι πιο πολύτιμο είχα.

Φοβόμουν, δεν ήθελα να τη χαλάσω.
Ήταν τόσο όμορφη…
Αληθινή πριν πνιγεί μπρος τα μάτια σου.
Πριν την καταβροχθίσεις, όπως η θάλασσα τα κύματά της.

Δεν είναι ζητιάνα η αξιοπρέπεια.
Δε δέχομαι να μου ρουφάνε την ψυχή, για μια στάλα εγωισμό.

Χάνομαι άλλη μια φορά.
Αχ ρε ζωή…
Πόσες πληγές απογραφή να κάνω;
Ποια γλώσσα σιωπής να μιλήσω;

Η αληθινή αξιοπρέπεια δε βγάζει ποτέ θόρυβο!
Δεν πεθαίνει!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s