Τα μάτια σου. Αχ αυτά τα μάτια σου…  Βλέπω μέσα τους να καθρεφτίζεται η φλόγα της επανάστασης. Αυτή που είχα πιστέψει πως δεν υπήρχε πια, πως είχε σβήσει για πάντα εδώ και καιρό. Μια φλόγα που καίει τα πάντα στο διάβα της, που σαρώνει κάθε τι παλιό στο πέρασμα της και φέρνει στη θέση του το καινούργιο, το αληθινό, το πανέμορφο… 

Έρωτα το λένε, ξέρεις… Έρωτα που κάνει το στομάχι σου ν’ ανεβοκατεβαίνει, έρωτα που σε κάνει να τρέμεις σύγκορμος, να χάνεις τα λόγια σου, έρωτα που σ’ ανεβάζει στα σύννεφα, σε στροβιλίζει και σε πετάει στο κενό δίχως αλεξίπτωτο…

Τις προάλλες βγήκαμε μαζί στους δρόμους. Διαδηλώσαμε παρέα, γίναμε ένα με τον κόσμο, φωνάξαμε αγκαλιά πως αυτός ο κόσμος δε μας αρέσει, πως θα τον αλλάξουμε θέλουν δε θέλουν. Πως την ελευθερία μας να διεκδικούμε όλα όσα μας ανήκουν δε θα μας την πάρει κανείς. Ένιωσα στα ρουθούνια μου τη μυρωδιά του δακρυγόνου ν’ ανακατεύεται με το υπέροχο άρωμα σου κι ανατινάχτηκε η ψυχή μου. Χθες βράδυ ένιωσα και πάλι πως είμαι ζωντανός. Πώς παλεύω ακόμα για έναν κόσμο έστω μια στάλα πιο ανθρώπινο. Είχα τόσα χρόνια να το νιώσω που κόντευα να ξεχάσω πως είναι… 

Τις προάλλες έζησα ξανά, πήρα την πιο βαθιά ανάσα που μπορούσα να πάρω. Γιατί ο έρωτας είναι ανάσα, είναι η ίδια η ζωή, η μεγαλύτερη επανάσταση που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος. Γκρεμίζει κάθε τι παλιό και κακοφορμισμένο, σε κάνει να πονάς, να κλαις, να γελάς, να ζεις…

Στέφανος Μαντζαρίδης 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s