Αγαπητό Πανεπιστήμιο,
ήμουν πολύ μικρή για εσένα.

Ήμουν μόλις δεκαοκτώ χρονών και εσύ στεκόσουν επιβλητικά μπροστά μου φωνάζοντας «Αγγελική, πρέπει να επιλέξεις». Τόση πίεση, τόσο κλάμα, τόσοι κόποι, για να λάβεις αυτή την μεγάλη ανταμοιβή: να περάσεις σε μια σχολή, που τελικά δε γνωρίζεις με βεβαιότητα αν αυτή ήταν η σωστή επιλογή για εσένα. Γιατί αυτό το άγχος, αυτή η βιασύνη και πάνω από όλα, γιατί αυτή η αξεπέραστη προσδοκία να είσαι αποφασισμένος για το μέλλον σου, ενώ στη πλάτη σου κουβαλάς μοναχά τα παιδικά σου χρόνια, τη σχολική σου ζωή;

Είσαι απλά ένα παιδί και ξαφνικά όλοι αναμένουν από εσένα να ωριμάσεις μέσα σε μία στιγμή και να επιλέξεις μια συγκεκριμένη σχολή. Μια σχολή που από ότι λένε θα καθορίσει το μέλλον σου και αυτό σε τρομοκρατεί βαθιά, γιατί η ευθύνη για κάτι τόσο μεγάλο πάντα σε τρόμαζε, ως παιδί που ήσουν. Θες να μιλήσεις, να τους πεις «Δεν είμαι έτοιμος για αυτό», αλλά ο φόβος κι η καταπίεση που έχεις δεχτεί σε ‘φιμώνουν’ με έναν τρόπο παθητικό, που ούτε εσύ δεν μπορείς να εξηγήσεις.

Αγαπητό μου Πανεπιστήμιο, μη με παρεξηγείς. Μου προσέφερες πολλά και τα έχω εκτιμήσει τώρα που αποφοιτώντας, σε αφήνω. Αλλά ένα πράγμα μου βασανίζει το μυαλό: Δεν ξέρω αν σε επέλεξα εγώ ή αν τελικά με επέλεξες εσύ. Μέσα σε μια ασφυκτική κοινωνία που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να προδιαγράψει την πορεία που οφείλεις να ακολουθήσεις, δεν ξέρω αν τελικά είμαι εγώ αυτή που επιλέγει το δικό μου μέλλον. Αν αυτό μας πονάει κάπου μέσα στη ψυχούλα μας, τότε σίγουρα πρέπει να κάνουμε κάτι να το αλλάξουμε.

Αν δε θέλουμε να σπουδάσουμε, έχουμε κάθε δικαίωμα να μην το κάνουμε. Αν έχουμε τη θέληση και τη μαγκιά μπορούμε να βγάλουμε και πέντε Πανεπιστήμια. Αλλά ας κρατάμε πάντα στη σκέψη μας ότι αδιαμφισβήτητα δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν είναι το Πανεπιστήμιο που καθιστά έναν άνθρωπο συνετό και ευγενή. Ας ξεπεράσουμε επιτέλους αυτά τα ταμπού και τις προκαταλήψεις. Η πανεπιστημιακή μόρφωση δε συνεπάγεται πάντοτε την παιδεία που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο. Γνωρίζω ανθρώπους που δεν έχουν περάσει ούτε έξω από το Πανεπιστήμιο κι όμως έχουν καταφέρει στη ζωή τους λαμπρά πράγματα. Είναι άνθρωποι με όρεξη και φοβερές κλίσεις στις τέχνες, είτε άνθρωποι που πήραν ρίσκα και πέτυχαν, άνθρωποι που μετάνιωσαν για τις αρχικές επιλογές τους και τα παράτησαν όλα για να ακολουθήσουν ένα όνειρο. Τους θαυμάζω όλους εξίσου.

Από την άλλη, σκέπτομαι εκείνο το μικρό κορίτσι που πάλευε πέντε χρόνια να βγάλει μια σχολή, που τις χάρισε άπειρες γνώσεις και εμπειρίες μεν, αλλά της θύμισε δε, ότι αυτή η σχολή δεν είναι για εκείνη. Ήταν πολύ μικρή όμως για να γνωρίζει τι θέλει στα δεκαοκτώ της χρόνια και όταν το συνειδητοποίησε, ο φόβος της για την αντίδραση των άλλων την έκανε να δεσμευτεί σε κάτι που η ίδια στην τελική δε γούσταρε, με την κυριολεξία της λέξης.

Μην κάνετε το ίδιο λάθος. Μην δεσμεύεστε σε πράγματα που δε σας ικανοποιούν, προσβλέποντας ίσως σε κάποια μελλοντική ανταμοιβή. Αν κάτι δεν το θέλετε εξαρχής, είναι μικρές οι πιθανότητες να το θελήσετε στη συνέχεια.

Αγαπητό Πανεπιστήμιο, σ’ αγαπώ όσο και σε μισώ . Σ’ αγαπώ, γιατί απλόχερα μου χάρισες αναρίθμητα καλά, μα σε μισώ, γιατί μου θύμισες αυτήν την καταπίεση, απ’ την οποία προσπαθώ μανιωδώς να αποδεσμευτώ.

Αγγελική Μπουλή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s