Τα λόγια κομμάτια
αναπολώ τις στιγμές
καμένες από υποσχέσεις σάρκες
βρομίζουν τον αιθέρα
θυμίζουν το χθες.

Ανείπωτα λόγια
ραμμένα στη γλώσσα
ψυχή μου που κρύβεις
μέσα σου τόσα.

Καδράκια στον τοίχο
ψηλά κρεμασμένα
ραγίζουν και σπάνε
όπως τα όνειρα μου για σένα.

Τάσο μ ακούς;
πονάνε τα βράδια
Λειβαδίτη εσύ
δως μου έμπνευση δως μου πνοή

Δυο στιχάκια από σένα
εγώ να διαβάσω
μιας και μια ακόμη φορά μπλόφαρα
κι ας είχα στο μανίκι άσσο.

Λόγια που δεν είπε ποτέ της εκείνη
χάνονται οι ορμόνες της στου φόβου την δίνη
Για λίγο να ‘ρχοταν ξανά
έστω για μια τελευταία φορά.

Να πει σ αγαπάω σε στίχους Κικής Δημουλά
στα όνειρα μου να ‘βαζε πάλι φωτιά.

Στάχτη στο φως του μισοφέγγαρου
απ’ τα φλεγόμενα καδράκια
κι εγώ να χάνομαι
σε άπιαστα στιχάκια.

Για μια της λέξη μόνο
να ζω ακόμα
μα δεν θ ακούσω ποτέ το σ αγαπώ
απ’ το δικό της στόμα.

Πάλι ο άσσος θα μείνει στο μανίκι
μιας και στην καρδιά της δεν σκόραρα νίκη

Πιάνω διαβάζω Λειβαδίτη κι Ελύτη
μα δεν βγαίνει απ’ το μυαλό μου της μορφής της η λύπη…

Kaiman85

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s