Ουρανέ

σβήσε τα αστέρια σου.

Ντροπή σου να φωτίζεις τους δρόμους

που έπνιξες πριν στο σκοτάδι.

Ντροπή σου που ζήλεψες την αγάπη

που σου έστειλα να προσέχεις.

Φτερά της φόρεσα,

δρόμους της άνοιξα,

κι απόμεινα με χέρια άδεια

πριν προφτάσω

να την ανταμώσω για πάντα.

Ουρανέ

σβήσε τα αστέρια σου.

Ντροπή σου το χαμό της

να φωτίζεις.

Ζήλεψες την αγάπη μου!

Άδεια τα χέρια μου υψώνω σε σένα.

Άδεια από την αγάπη μου.

Σβήσε τα αστέρια σου,

τα δάκρυα μου λάμπουν

πιο δυνατά από το φως τους.

Σβήσε τα αστέρια σου

θα φωτίσω εγώ τη νύχτα,

έγιναν άστρα τα μάτια μου,

καυτά καίνε την καρδιά μου,

το κορμί μου, την ψυχή μου..

Μια λάμψη έγινα ουρανέ,

μια λάμψη γαλάζια στο στερέωμα

ψάχνοντας την αγάπη μου που ζήλεψες.

Σβήσε τα αστέρια σου,

δε θέλω να στα κάψω.

Να πενθήσω θέλω την αγάπη μου,

μέσα απ’ το δικό μου φως,

αυτών των άστρων στα μάτια μου,

κι ίσως με δει,

ίσως με βρει,

γιατί εγώ δεν τη βλέπω,

γιατί εγώ δεν τη βρήκα,

γιατί εγώ,

με άδεια χέρια κοιτώ στο στερέωμα

ουρανέ μου,

ψάχνοντας ένα κομμάτι της να αγκαλιάσω.

Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s