Αν καμιά φορά σε πετύχω
με ένα τυπικό χαιρετισμό
κι ένα νεύμα συμπάθειας
θα σε προσπεράσω.
Κι όπως θα χαθώ στο θόλο πλάνο
των φώτων της πόλης
δε σου κρύβω πως
θα φλερτάρω με το ενδεχόμενο
να γυρίσω πίσω για να παίξω
το τελευταίο χαρτί μου
στη φαινομενικά χαμένη πατρίδα μας.
Κοιτώντας σε στα μάτια
να διεκδικήσω ορισμένες εξηγήσεις
όπως το τι πήγε λάθος
κι αυτή τη φορά με εμάς;
Μα ο εγωισμός μου,
που λίγο πριν σου αφεθώ
δυναμικά θα επέμβει
και σαν αλεξίπτωτο θα ανοίξει
σώζοντας με από έναν βέβαιο ξεπεσμό.
Και με γοργό βηματισμό
θα με ξεβγάλει από τη
τυχαία συνάντηση μας
μα και το χρόνιο αδιέξοδο σου. (Έλενα Κορινιώτη)

Δεν ήρθες τυχαία στη ζωή μου.
Ούτε εγώ τυχαία
στη δική σου.
Δεν στάθηκες από ανάγκη δίπλα μου.
Ούτε εγώ κοντά σου.
Τη νύχτα που σε γνώρισα
μου είπες πως ήρθες για να μείνεις.
Κι εγώ σου απάντησα
«Μείνε»
Κι ύστερα ξημέρωσε για πάντα.
Δε θυμάμαι άλλη νύχτα να ζήσαμε. (Σοφία Τανακίδου)

Σκηνή 1η: Καλοκαίρι 1991. Ρώμη. Όπως κάθε χρόνο… Μόνο που εκείνη τη φορά ο κόσμος γυρίζει ανάποδα κι αναγκάζομαι να επιστρέψω άρον άρον νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη που ζούσα τότε λόγω μιας τρελής αναποδιάς. Χριστοπαναγίες σε όλο το ταξίδι της επιστροφής. Ατυχία;
Σκηνή 2η: Καλοκαίρι 2001, μια μέρα μετά. Θεσσαλονίκη. Επίσκεψη στο σπίτι του κολλητού μου με το που γύρισα πίσω, αυτό δεν κάνεις κάθε φορά που πνίγεσαι; Η πόρτα ανοίγει. Είναι μπροστά μου. Από το πουθενά. Την επόμενη μέρα θα έφευγε. Δε θα τη γνώριζα ποτέ… Τύχη;
Σκηνή 3η – φινάλε (;): Καλοκαίρι 2020. Αθήνα. Εκείνη, ένα 16χρονο παιδί κι εγώ. Οικογένεια.

Ατυχία; Τύχη; Μπα, τίποτα από τα δύο… Δεν πιστεύω στην τύχη. Αν το βάφτιζα κάπως, θα το έλεγα κάρμα, μοίρα. (Στέφανος Μαντζαρίδης)

Οι άνθρωποι εκ φύσεως είμαστε λίγο ευθυνόφοβοι. Θα προτιμήσουμε να ρίξουμε ένα κακό συμβάν στην «κακή μας τύχη», αλλά ένα καλό, θα το πάρουμε ως δική μας επιτυχία. Προσωπικά, ανέκαθεν ήμουν μοιρολάτρης. Θεωρώ πως ο,τι συμβαίνει στη ζωή μας – καλό ή κακό- καθώς επίσης κι όσοι περνούν απ τη ζωή μας, έχουν τον λόγο τους. Πιστεύω πως αν είναι γραφτό να συναντηθείς με κάποιους ανθρώπους, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, εν τέλει θα συναντηθείς. Το θέμα τύχης, είναι θέμα κάρμα. Όσο καλύτερα φέρεσαι, τόσο καλύτερα θα σου επιστρεφονται συμπεριφορές. Αν είσαι πικρόχολος και φέρεσαι με κακία κι αδικία, τότε μην κατηγορείς την «κακή σου την τύχη», αλλά το κακό σου το μυαλό.
Γι αυτό λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι πιστεύω στην τύχη απόλυτα. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι η μοίρα και το κάρμα επιστρέφει συμπεριφορές. Την τύχη μας, την ορίζουμε εμείς, αναλόγως με το ποιοι είμαστε και πως φερόμαστε. (Μαριλένα Σ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s