Μα εγώ δεν ήθελα τίποτα παραπάνω

από ένα αμοιβαίο μαζί 

Να με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ σου

και προσεκτικά να με σήκωνες

σαν κούκλα αφημένη στα ακροδάχτυλα σου

για να πάμε στο υπνοδωμάτιο σου.

Να κάναμε έρωτα, 

σαν να τον επινοήσαμε εμείς

για πρώτη φορά, 

έχοντας ως πρώτη και 

βασικότερη ύλη τα κορμιά μας.

Να μας έβρισκαν τα ασφυκτικά 

βράδια του Αυγούστου

σε εκείνη την παραλία

με τα πολύχρωμα βότσαλα.

Να σου μιλούσα για τη συγγραφή

για το Σεφέρη και τα κρυφά νοήματα 

των στίχων του.

Να ελάφρυνες την ατμόσφαιρα

αραδιάζοντας χίλιες δυο σαχλαμάρες.

Να γελούσα με τα ευφυολογήματα σου

και παρατηρώντας σε να σκαλίζεις

με το δαυλό τη φωτιά να επιβεβαιωνόμουν

πως αν δεν είσαι εσύ το άλλο μισό μου

είσαι σίγουρα το παράλληλο εγώ μου.

Μα εγώ δεν ήθελα τίποτα παραπάνω 

από το να πίστευες σ’ εμάς.

Τα βήματα μας, συγχρονισμένα.

Τα λόγια μας, ξεκάθαρα.

Οι εαυτοί μας, πανέτοιμοι να το ζήσουν.

Τόσο έτοιμοι σαν να ‘ναι

η αγάπη μας παράσταση

κι εμείς, δύο ανυπόμονοι πρωταγωνιστές

που μετρούν αντίστροφα

τη στιγμή που η κουρτίνα θα σηκωθεί

κι η αυλαία θα ανοίξει. 

Σαν οι τόσοι λάθος χειρισμοί μας ως σήμερα

να ήταν απλώς οι βιαστικές πρόβες μας 

για το έργο μας, που αυτή τη φορά 

θα έχει ευτυχισμένο τέλος.

Μα εγώ δεν ήθελα τίποτα παραπάνω 

από το να με αγαπάς.

Τα υπόλοιπα ας τα άφηνες επάνω μου.

Έλενα Κορινιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s