Πολλά έχουμε πει στα χρόνια που σε ξέρω. 
Πολλά και κάποια από αυτά δεν τα έχει ακούσει ούτε ο Θεός, τον ντράπηκα κι αυτόν.
Εσένα όχι.

Κουβέντες πίκρες που ανταλλάξαμε, κομμάτια να γίνουν, ούτε που τις θυμάσαι πια. 
Ούτε κι εγώ τις μνημονεύω.
Μυστικά, εξομολογήσεις, αλλά και λόγια φτηνά, «του αέρα».
Λόγια, λόγια, λόγια, ανάμεσα σε στιγμές και καταστάσεις.
Και μετά σιωπές, μιας και πολλές είναι οι φορές, που τι να πεις;
Τι να παρηγορήσεις;
Τι να ξεστομίσεις;

Ήσουν εκεί, όμως, για να σιωπήσεις μαζί μου.
Να με δεις να δακρύζω ή να πλαντάζω.
Να λέω ασυναρτησίες.
Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, να γελάσεις μαζί μου.

Ήσουν εκεί, όταν δεν ήμουν καλή φίλη.
Ήσουν εκεί, όταν ούτε εγώ η ίδια δεν ήμουν εκεί μαζί σου.

Μέσα σε όλα τα λόγια που ανταλλάσσουμε τόσα χρόνια ξεχνάω, σαν σκόπιμα, σαν εσκεμμένα, να σου πω και ένα «ευχαριστώ», μαζί με ένα «σ’ αγαπώ» και μαζί με μια «καλημέρα».
Και μαζί με μια υπόσχεση.
Πως από εδώ και πέρα, έχει μόνο ανήφορο.
Που θα διαβούμε χέρι χέρι.
Ως το τέλος.

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s