Κουρνιασμένη κι απόψε σε κάτι χρόνια γυμνά…
Στη ζωή που έκαψε ένα βράδυ.
Στη σιωπή που σερνόταν μπροστά στη φωτιά,
συναρμολογώντας τον έρωτα της ύπαρξης της.
Στιβάζοντας τις σιωπές της σε στίχους μιας θλιμμένης χαράς.

Πόσο άραγε να την τρομάζει αυτό το ξεχασμένο αύριο;
Δάκρυα κυλούσαν στις σιωπές του έρωτα…
Σιωπές που τις κέντησε στη σιωπή που βασίλευε στα χείλη της,
στις λέξεις που έμπλεκαν ανάσες
που κυλούσαν στη κλωστή της ηδονής.

Απόψε παζάρευε με την ελπίδα,
στον ήχο του χρόνου αφήνοντας τη ζωή της σ’ εκείνο το βράδυ.
Ξεθωριασμένη ελπίδα
σε μια σκουριασμένη παρένθεση,
εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία.

Πόση ακόμα προσμονή μπορούσε να κλείσει
σ’αυτή τη σιωπή της νύχτας;

Σωτηρουλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s