Insta-story: on the road: Ένας αψεγάδιαστος δρόμος, όπου οι λακκούβες και τα μπαλώματα υπάρχουν μόνο στη νοσηρή φαντασία των τοπικών βουλευτών της αντιπολίτευσης, ενώ στα ηχεία παίζει ένα housακι που μόλις κυκλοφόρησε.

Πραγματικότητα: Κάγκουρας σε χαμηλωμένο σαξόραλλο: Με τη χαρά που είχαν τα αλησμόνητα Ημισκούμπρια για την επιτακτική εξόρμηση στην παραλία, ξεχύνεσαι στον περιφερειακό δρόμο που οδηγεί στο beach bar ενώ το κεφάλι σου από τα χτυπήματα στην ανώμαλη άσφαλτο κουνιέται πέρα-δώθε σαν του Νόντι (ΜΕ ΛΕΝΕ, ΝΟΝΤΙ, ΝΟΝΤΙ, ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΑ). #cringe #παλιό παιδικό_στο_άλτερ Μουσική στη διαπασών, κατά προτίμηση ΛεΠα-Το πα στον παπά αμάρτησα, αμάρτησα, κατεβασμένα παράθυρα για να χορεύει έξαλλα το μπουκλωτό μαλλί που μπλέκεται πάνω στο τσίλικο γυαλάκι κι εκείνη την αίσθηση πως συμμετέχεις στο βίντεο κλιπ κι ας θυμίζεις τον αχτένιστο Σάββα Κωφίδη από τον αγέρα. Λίγο η ζέστη, λίγο ότι το πατάς, λίγο ότι έχεις να του κάνεις σέρβις από την τελευταία φορά που έκανες σεξ, το φιατάκι αγκομαχάει σαν παχύσαρκος πρώτη μέρα επάνω στο ελλειπτικό. Παρ΄όλο που δεν ήταν λίγες οι φορές που φοβήθηκες ότι θα σου σβήσει, αποδείχθηκε σκυλί το άτιμο, φτάνοντας σε στον προορισμό σου. Του χαϊδεύεις το καπό με ευγνωμοσύνη και το αφήνεις να ψοφολογήσει-παγώσει-βρει τις δυνάμεις του, δίπλα σε ένα καλογυαλισμένο μίνι κούπερ, καθώς κάποια στιγμή θα πρέπει να σε γυρίσει σπίτι.

Insta story: Μόνο πόδια, πόδια, πόδια: Κλασσικό, κλισεδιάρικο στόρι. Τοποθετείς τα ποδαράκια σου, έτσι ώστε να θυμίζουν σε μεγάλο ποσοστό εκείνα της Σκλεναρίκοβα (τι να κάνει άραγε ο Καρεμπέ; ) ενώ στο γαλανό τοπίο της φωτογραφίας καρφιτσώνεις την τοποθεσία (να σκάσουν οι οχτροί μας και να σκάσει μύτη και το γκομενάκι αν θέλει να σε δει) καθώς και μια περιγραφική λεζάντα του τύπου «Ώρα για βουτιές». (Δεν το καταλάβαμε, μαντάμ, νομίζαμε πήγες στο λε-μουν για να χορέψεις καρσιλαμά με το σύλλογο Σαρακατσαναίων Β.Ελλάδας).

Πραγματικότητα: Ωδή στην καμμένη πατούσα: Με το που φτάνεις στην παραλία νιώθεις το ξενέρωμα που αισθάνονται οι γιαγιάδες όταν τις πιάνουν το στασίδι στην εκκλησία. Ναι, οι μπροστά ξαπλώστρες είναι πιο καβατζωμένες κι από νεόπλουτο 30άρη, κάτοχο ψαροταβέρνας στο Ποσείδι Χαλκιδικής. Κοιτάς, δεξιά, αριστερά, διαγωνίως αλλά τζίφος. Άλλη μια φορά, τελευταία ξαπλώστρα, γαλαρία. Κι αυτό ξέρεις τι σημαίνει έτσι; Ότι θα γίνεις αναστενάρης. Ότι μέχρι να φτάσεις στην θάλασσα, οι πατούσες θα διογκωθούν από το κάψιμο, θυμίζοντας ξεροψημένες μπριτσόλες (κι όχι μπριζόλες). Ότι στην αρχή θα περπατάς καμαρωτά σαν παγόνι ρουφώντας τυχόν πατσολιπάκια, στο κοντοζύγωμα της ακτής σαν πιγκουίνος και ένα μέτρο πριν πέσεις στα ρηχά, θα κάνεις σπριντάκι σαν τον βρομόστομο Ροντ Ράνερ που αντί για μπιτ, μπιτ, θα σκούζει «ωνασουγαμησωγιακαψιμομεσημεριατικα». Με το που θα χώσεις την πατούσα στο νερό, θα ακουστεί σ’ ολάκερο τον υδροβιότοπο ένα αργόσυρτο «τςςςςςς» τσιγαρίσματος ενώ θα ξαναπάθεις έγκαυμα μόλις έρθεις σε επαφή με τις ξεχασμένες στον ήλιο σαγιονάρες σου όπου φορώντας τες θα τσιρίξεις σαν πριμαντόνα σε οπερέτα. Να γιατί δε βγάζουμε ποτέ σε στόρι, το κάτω μέρος της πατούσας.

Insta story: Σερβιτόρε, πιάσε ένα Long Island: Με τον ευρυαγώνιο φακό, τραβάς φωτογραφία την κοκτειλάρα σου που έχει μέσα, ουίσκι, ρούμι, πέντε ακόμη ποτά αμφιβόλου ποιότητας κι ένα πλαστικό ομπρελίνο μινιατούρα. Άντε στην υγειά σας.

Πραγματικότητα: Από μπύρες τι έχεις; Σαφώς και το long island δε το παρήγγειλες εσύ αλλά η νεροφίδα της παρέας (κάθε παρέα που σέβεται τον εαυτό της, έχει έναν Ορέστη Μακρή που πίνει ως και βενζίνη). Του το επιστρέφεις ρωτώντας τον πως το πίνει αυτό το έκτρωμα μέσα στην κάψα, καθώς νιώθεις πως η μπόχα της ουισκίλας καυτηρίασε τα μικροτριχίδια της μύτης σου. Εσύ, που ήσουν είσαι και θα είσαι βασική πλέμπα, ρουφάς το μπυρόνι σου σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Όχι πως διψούσες τόσο πολύ, αλλά έχεις αφήσει ποτήρι μπύρας πάνω από ένα τέταρτο κάτω από τον ήλιο; Είτε πιεις μύθος, είτε το περιεχόμενο του ουροσυλλέκτη της γιαγιάς σου, είναι το ίδιο και το αυτό. #καλη_ορεξη #οχι_δεν_είναι_υπονοούμενο_για_γκολντεν_σαουερ

Insta story: Είμαι κουλτουριάρα, εντάξει; Βιβλιαράκι που λυσσομανάει από τους ανέμους, με φόντο το Θερμαικό, συνοδευόμενο από κουλτουριάρικο quote. (Εντάξει κούκλα μου, μας έπεισες, είσαι διαβαστερή. Αν διάβαζες τόσο στα νιάτα σου, τώρα θα ήσουν και φοιτήτρια στην ιατρική.) #είμαι_αυτή_η_τύπισσα

Πραγματικότητα: Μου ήθελες και βιβλίο τρομάρα σου. Κακά τα ψέματα, η παραλία δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να διαβάσεις. Από που να πρωτοξεκινήσω. Από το τάκα-τούκα που θες να γυρίσεις και να ουρλιάξεις «ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ!»; (Όχι, εσύ ψηλέ μελαχρινέ, μουσάτε! Τα άλλα τα κωλόμωρα παραδίπλα). Από τα ηχεία του μπιτσόμπαρου που βρυχώνται σαν 40χρόνοι καπνιστές σε οξεία λαρυγγίτιδα -κάπου ώπα με το γούφερ αδερφέ dj-. Από τα χτυπήματα των πούλιων στο ξύλινο τάβλι, που γίνεται με τέτοιο μίσος, αντίστοιχο εκείνου που νιώθει ο ψαράς όταν κοπανάει το χταπόδι στα βράχια. Από τις μανάδες που αποτελούν τον πυρήνα της ηχορύπανσης στην παραλία με εκφράσεις του τύπου «Γιωργάκηηηηηη… (τσιρίδα που γίνεται αντιληπτή στα ανώτερα χερτζ που συλλαμβάνουν οι νυχτερίδες) όοοχιιιι…στα βαθιαααα…θιαααα…θιαααα… (υπάρχει και το φυσικό echo στη θάλασσα, λες και ακους τη Χαρά Βέρρα στο πανηγύρι του Άη-Μάμα, μόνο ο κλαρινατζής λείπει). Και φυσικά η άμεση απάντηση του Γιωργάκη «Εεελα ρε μαμαααααα…» σε μορφή τσιριδοκλάματος με την αμέσως επόμενη αναμετάδοση της είδησης από τον φίλτατο Γιωργάκη «Μαμαααααααα…Η Χριστίνα κατούρησε στη θάλασσαααα» για να απαντήσει η μικρή πλην τίμια Χριστίνα «Ναι αλλά τώρα είναι ζεστή η θάλασσα». #παιδική_αφέλεια

Insta story: Summer in Greece: Την άδεια πλευρά της ακτογραμμής, τη γεμάτη βότσαλα, κοχύλια κι εκείνο τον πυρρόξανθο ήλιο που γλείφει τους λοφίσκους. Σκέψεις που κάνεις βλέποντας το «Α, ρε σαν την Ελλαδάρα δεν έχει!»

Πραγματικότητα: Η γοργόνα του Θερμαϊκού, ψόφησε από λέπρα; Σκέψεις που κάνεις βλέποντας το βάλτο του Λοχνες. «Της ιερόδουλης το κιγκλίδωμα γίνεται και πάλι μέσα στο νερό. Αυτό το πράσινο τι είναι; Μπρόκολο; Τα φύκια γιατί είναι τόσα πολλά και πυκνά όσα και τα εξτένσιονς μου; Ωπ, μια σακούλα, ώπα λάθος μέδουσα είναι -τρέξε μωρη μη βεντουζάρει στον κώλο σου!- Αυτό το καφέ που επιπλέει, δε θέλω να ξέρω τι είναι, ευελπιστώ φύλλο που ταξίδεψε από κάποιο μακρινό γερο πλάτανο. Σίγουρα θα βγω με έμπολα από δω μέσα. Άραγε ο κορονοϊός μεταδίδεται εντός της θάλασσας; Η μικρή Χριστινούλα γιατί έχει αυτή την έκφραση της ικανοποίησης; Πάλι κατουράει γαμώτο; Τόση συχνοουρία, ούτε μπετατζής σε οικοδομή που σβήνει τη δίψα σου με ένα καφάσι άμστελ.

ΥΓ1. Είναι τόσα πολλά ακόμη που θέλω να πιάσω στο φαρμακερό στόμα, που θα υπάρξει και δεύτερο part επί του θέματος.

ΥΓ2 Είμαι μεγάλος χειμωνάκιας, φάνηκε ε;

Έλενα Κορινιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s