Το αίμα στάζει,
λερώνει το παλιό λευκό φόρεμά σου,
το φόρεμα που φορούσες όταν ήσουν μικρή
και έτρεχες ξένοιαστη στο λιβάδι,
που το φως έπεφτε πάνω
στο χιλιόχρονο δέντρο
που το βοηθούσε να ζήσει,
τα κλαδιά του είχαν απίστευτο βάρος
κάποτε, για χάρη τους
το ερυθρό ποτάμι σταματούσε.

Όμως τώρα όλα τα θεωρούμε ελαφριά!
το ποτάμι έχει γίνει χείμαρρος
που καταπίνει χωριά, πόλεις, κράτη, γενιές
και όλο μεγαλώνει.

Το μόνο που μπορεί να σταθεί εμπόδιο
να το αποδυναμώσει είσαι εσύ!
είναι οι μνήμες σου απ’ το λιβάδι
οι μνήμες που ηρεμούν
στο βυθό του νου σου.

Μια σπίθα θέλουν μόνο να ενεργοποιηθούν
να ξαναλάμψουν τα μάτια σου
τότε το στιγματισμένο φόρεμα
θα γίνει κατάλευκο όπως παλιά,
το φως θα πλημμυρίσει τον κόσμο τούτο
οι πληγές που έγιναν,
θα βοηθήσουν την ψυχή μας
να δυναμώσει, να γαληνέψει
όμως θα είναι αξέχαστες!

Πώς θα έρθει η σπίθα
που θα κάνει όλες αυτές τις αλλαγές;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα
δεν είναι κανείς εκλεκτός, κανείς μεσσίας,
αν θελήσεις θα υπάρξει σπίθα.

Γιώργος Τζολάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s