Συναντηθήκαμε πάλι.
Κι ακόμη, διάολε, το φωτοστέφανο ήταν μαζί σου.
Η θετική σου αύρα, έδιωχνε τον απόκοσμο και αποκρουστικό θόρυβο της πόλης.

Αυτή τη φορά, ήσουνα πιο χαλαρή.
Είχες χαλαρώσει τις άμυνες σου
κι εγώ επιτέλους, μπορούσα να σ’ αγγίξω και να πάρω λίγη από τη λάμψη σου.

Σ’ αγκάλιασα και ζεστάθηκε το είναι μου.
Στο ‘χα πει ότι μου βγάζεις κάτι γνώριμο κάτι οικείο.
Μάλλον είναι η ζεστασιά που εκπέμπει η ψυχή σου.
Πάλι πέρασαν η ώρες δίχως να το καταλάβω και μας βρήκαν ξημερώματα.
Πόσο θα θελα να βλέπαμε μαζί της ανατολής τα χρώματα.


Κλειναν τα μάτια σου απ’ την κούραση ξεκινήσαμε να σε πάω σπίτι σου.
Μια ακόμα διαδρομή όμορφη αλλά αυτή τη φορά στη γειτονιάς σου τα στενά.
Κι όλο ήταν ταυτόχρονα τόσο γνώριμα κι απόμακρα.
Κι εκεί στα ξαφνικά βάρεσε καμπανάκι η καρδιά για τον πρώτο γύρο.
Το τόλμησα και ρώτησα.
Ναι εγώ ο μικρός δειλός αζούληχτος το τόλμησα.
Ζήτησα ένα φιλί σου.
Τι το θελα ο βλάκας μου λες;
Κι όχι ούτε ερωτευμένος είμαι ούτε κόλλησα μαζί σου κορίτσι μου.
Όχι όχι όχι.
Τίποτα απ’ όλα αυτά.
Απλά…
Απλά ένιωσα τα χείλη σου για πρώτη φορά και ένιωσα μια ξαφνική αλλά γνώριμη ζεστασιά.
Γνώριμη όπως η ζεστασιά της ψυχής σου.


Διάβολε, διάβολε…
Τι χείλη ήταν αυτά;
Με ένα φιλί μα νιώθω τόση ζεστασιά;
Να μη θέλω να ξημερώσει.
Να μη θέλω να πάρω το δρόμο του γυρισμού.
Να μείνω μαζί σου εκεί και όχι στο μοναχικό δρόμο του γυρισμού.
Κι έφυγα τελικά. Μόνος έφυγα.
Νέο Κόσμο – Γκύζη κι η ψυχή να φτερουγίζει
Να ταν όλοι οι μπελάδες σαν κι εσένα κι ας ήμουνα παράνομος για μια ζωή.
Θα περιμένω να με ξανά ζεστάνεις.

Kaiman85

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s