Βροχή κι απόψε.
Δυνατή.
Βρέχει πόνο η ψυχή σου.

Μέσα στην παγωνιά σου, η φωνή σου ραγισμένη.
Σε σκοτώνει το κενό.
Ένα κενό που σε κυνηγάει τα βράδια σαν δαίμονες.

Μούσκεψε το σ’ αγαπώ και χάθηκε μαζί με τις στάλες.
Γλίστρησε στη δίνη της καταιγίδας και χάθηκε,
μ’ένα βρεγμένο χαμόγελο που έσταζε λύπη.

Τα μάτια σου έτρεχαν τόσα γιατί,
που έγιναν χείμαρρος
και πάλι ερημιά…

Κάτω από έναν ουρανό,
που έκλαιγε ασταμάτητα.

Μην κλαις!
Μην πονάς ψυχή μου.
Ήρθα!
Ήρθα να πάρω τον πόνο σου.
Ήρθα να γεμίσω το κενό σου.
Πάρε την ανάσα μου.
Ζήσε!

Πάντα ήμουν εδώ.
Το ήξερες.
Δεν το ‘βλέπες;

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s