Χαμένη, κουρασμένη, μη μπορώντας πλέον να αναγνωρίσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Τρέχω, προσπαθώ να φύγω μακριά σου, μα νιώθω πως έχουμε μπει σε έναν φαύλο κύκλο. Σε μια δίνη, που κανείς από τους δυο δεν μπορεί να ξεφύγει όσο κι αν προσπαθεί.

  Οι αποχαιρετισμοί μας αμέτρητοι, οι διαφορές μας περισσότερες, όμως αυτά που μας ενώνουν είναι δυνατότερα, ισχυρότερα. Πέρα από κάθε λογική η σχέση μεταξύ μας. Σαν δυο μαγνήτες που προσπαθείς να τους χωρίσεις και δεν μπορείς, η ελκτική μας δύναμη ισχυρότερη όλων των εμποδίων.  Ισχυρότερη όλων των απαγορεύσεων, όλων των δυσκολιών. Αποτελούμε την εξαίρεση του κανόνα της φυσικής. Στη δική μας περίπτωση τα ομώνυμα δεν απωθούνται μα έλκονται.  

  Δεν μπόρεσε να μπει κανείς ανάμεσα μας, πάντοτε καταφέρναμε να βρούμε τον τρόπο να τρυπώνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Ειλικρινά όμως μάτια μου, δεν ήταν πως παλεύαμε να βρούμε τρόπο. Απλώς και οι δυο αφήναμε ανοιχτή μια μικρή πορτούλα, με την ελπίδα πως θα μπούμε μέσα. Δε ξέρω πώς να το ονομάσω, κάρμα, τύχη, ριζικό. Ξέρω μονάχα πως κάποιος, κάτι, εκεί ψηλά μας θέλει μαζί. Ένα μαζί που εμείς πολεμάμε. Άλλωστε εκεί είναι η θέση μας, στο μαζί και όχι στο χωριστά. 

   Ξέρω πως όλο αυτό έχει ημερομηνία λήξης, ξέρω πως κάποια στιγμή θα τελειώσει και με πονάει πολύ. Ξέρω όμως επίσης πως θα είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου, θα ξέρω πώς να έχασα ένα κομματάκι από την καρδιά μου αλλά κέρδισα την αναπνοή μου. Κέρδισα εμένα πίσω, πίσω από εκεί που με είχα φυλακίσει. Ήρθες μου άνοιξες την πόρτα και μου έδειξες τον ήλιο στον ουρανό, μου έδειξες πως η ζωή μπορεί να είναι ένα λιβάδι με λουλούδια ευωδιαστά και όχι ένα υγρό, κρύο κελί φυλακής. Μου έμαθες ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω από εδώ και πέρα. Μου έμαθες τι θα πει ανιδιοτελής αγάπη, τι θα πει να θέλω την ευτυχία σου ακόμη κι αν χρειαστεί να πονέσω με όλη μου τη δύναμη τον ίδιο μου τον εαυτό και να είμαι ευτυχής με αυτή μου την επιλογή. 

    Δε ξέρω εάν αυτή η δύναμη που μας συνδέει, με αυτόν τον παράξενο τρόπο παραμείνει τόσο ισχυρή και δεν μπορέσουμε ποτέ να απομακρυνθούμε ο ένας από τη ζωή του άλλου. Ξέρω όμως πως για όσο κρατήσει, για όσο την κρατήσουμε ζωντανή θα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Δυο μαγνήτες είμαστε μάτια μου, δυο ομώνυμα που δεν απωθούνται μα που έλκονται.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s