Δάσκαλε που δίδασκες

και νόμους δεν εκράτεις,

την κριτική να μην ασκείς

και μόνο αυτό να πράττεις!

Γηράσκω διδασκόμενος

όχι αποχαυνωμένος,

γρανάζι μίας μηχανής

και στη ζωή χαμένος!

Φως εκ φωτός αληθινό!

Μαθήματα ένα σωρό,

μα το κλειδί της ανθρωπιάς

εσύ στα χέρια σου κρατάς.

Αχ δάσκαλε, κυρ δάσκαλε,

στο σύστημα είμαστε πιόνια!

Έφαγα στα θρανία σου

τα πιο όμορφά μου χρόνια!

Να συμβουλεύεις, ν΄αγρυπνάς,

τον μαθητή να συμπονάς…

Μην τιμωρείς πολύ αυστηρά,

δώσε στα όνειρα φτερά!

Να μάθεις στο παιδί γραφή,

μα αγάπη να΄χει στην ψυχή!

Μην προσκυνά αφέντη – αγά,

ιδανικά μην ξεπουλά!

Γι΄αυτό που λέγεται «ζωή»

προετοίμασε τον μαθητή.

Σπίθα άναψέ του στην καρδιά,

ν΄αλλάξει γύρω του πολλά!

Γνώση χωρίς τη μόρφωση,

για γέλια και για κλάματα!

Δάσκαλε, πάψε να μου λες:

«Μάθε παιδί μου γράμματα!»

Γιατί ολοστρόγγυλο μηδέν

αξίας μετρημένη,

με ό,τι κι αν πολλαπλασιαστεί

πάντα μηδέν θα βγαίνει!

Μαριάνα Χριστοδούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s