Τι να λέμε τώρα;
Τι να πω, μου λες;
Σε γνώρισα και χαμογέλασα ξανά, μετά από καιρό.
Μιλάγαμε πίσω από μια άψυχη, ψυχρή οθόνη και τα μηνύματα -γραπτά και ηχογραφημένα- να δείχνουν ότι γνώρισα έναν άνθρωπο απλό κι αληθινό.
Και να σου πω την αλήθεια, είχε ενδιαφέρον αυτό.
Περίμενα να έρθει η στιγμή που θα σταματήσω να γράφω σ’ ένα πληκτρολόγιο και θα σε γνώριζα επιτέλους από κοντά.

Από κοντά λέω;
Από κοντά λέω και γελάω.
Τι το ‘θελα, μου λες;

Είχες ένα τόσο φωτεινό χαμόγελο,
λες και σε προστάτευε φύλακας άγγελος από ‘κει ψηλά.
Λες και σου είχε χαρίσει για εκείνη τη μέρα το φωτοστέφανο του.
Ήτανε Σάββατο.
Ένα πανέμορφο, λαμπερό και ηλιόλουστο Σάββατο,
που σε γνώρισα και γνώμη για τη ζωή μου άλλαξα.
Ο φύλακας Άγγελός σου, σε φώτιζε.
Κι εγώ, ζούσα από εκείνη τη λάμψη σου.
Μια λάμψη, Θεέ μου…
Έβγαζες τόση γαλήνη κι ηρεμία,
που σαν καθόμουν και σε χάζευα να μιλάς…
Ώρες κι ώρες συζήτησης, δίχως σταματημό.
Κι εγώ ν’ απορώ εάν το ζω όλο αυτό.
Κάποιος να τεθεί γρήγορα να με τσιμπήσει, να με ξυπνήσει.

Με μάγεψες βρε καθαρματάκι…
Μια μέρα γεμάτη συζητήσεις.
Ακόμα και για το πιο άκυρο θέμα να μου μίλαγες,
εγώ απλά θα σε χάζευα.

Έφτασε το βράδυ για το αντίο.
Σε χάιδεψα απαλά, φοβούμενος μη παρεξηγήσεις.
Κι αμέσως, ένιωσα ένα κενό.
Καθίσαμε περιμένοντας το τρένο
κι εγώ φοβόμουν μη σε κοιτάζω και νοσταλγήσω κιόλας
εκείνες τις υπέροχες ώρες που μου χάρισες.
Έτσι από φόβο,
έσκυψα το κεφάλι για να μη σε βλέπω…

(…συνεχίζεται…)

Kaiman85

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s