Δε θέλω μωρό μου να με αγγίζουν.
Δε θέλω, γιατί κανένας τους δε με αγγίζει
με τον μοναδικό τρόπο που το έκανες εσύ.

Πάνε να απλώσουν τα «βρώμικα» χέρια τους,
στο κατεχόμενο κορμί μου.
Πως μπορούν;

Ένα κατεχόμενο έδαφος,
δεν μπορείς έτσι απλά να το πολιορκήσεις.
Κι αν προσπαθήσεις,
θα δεχτείς τις συνέπειες.

Σε ναρκοπέδιο, μωρό μου,
έχω μετατρέψει το σώμα μου.
Αυτό το σώμα,
που με τόσο πάθος τότε έκανες ολοδικό σου.

Κανείς δε θέλω να το ακουμπήσει,
κανείς να μην εισβάλλει στα δικά σου εδάφη
που σου χάρισα χωρίς κανένα δισταγμό.

Και δε θα πω ψέματα,
προσπάθησα να καταφύγω σε ξένες αγκαλιές,
αυτές όμως, δεν κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο
να μοιάσουν στη δική σου.

Γιατί η δική σου αγκαλιά,
έκανε κάθε σπιθαμή του είναι μου,
ν’ ανατριχιάζει.
Κι αυτό το συναίσθημα,
δεν το βρήκα ποτέ, πουθενά.
Δυστυχώς.

Αγγελική Μπουλή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s