Δεν ήξερα, δεν καταλάβαινα. Περίμενα σαν πουλάκι που θα του πετάξεις ένα ψίχουλο. Έτσι περίμενα καρτερικά τα ελάχιστα ψίχουλα της προσοχής σου για να είμαι ευτυχισμένη. Και ήμουν. Ήμουν ικανοποιημένη με το λίγο που μου έδινες. Έτσι είχα μάθει να μου αρκεί το λίγο, να μου αρκεί το τίποτα. Οι λίγες στιγμές που είχες για να μου προσφέρεις. Δεν μπορούσα να το δω, να το συνειδητοποιήσω. Μου έφταναν οι στιγμές που θα είμαι κοντά σου, δε με ένοιαζε εάν ήταν λίγες ή πολλές. Δε με ένοιαζε που μετά με πετούσες σαν ένα σκουπιδάκι που ήταν ξεχασμένο την τσέπη σου. Ήξερα πως μόλις νιώσεις την ανάγκη θα γυρίσεις κι εγώ πάλι για λίγο θα βλέπω την ευτυχία κατάματα.

Μα οι στιγμές περνούν, και έμενα κενή, άψυχη. Μου τα έπαιρνες όλα και εξαφανιζόσουν, δε μου άφηνες τίποτα για να έχω να πορευτώ. Μου πήρες την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή. Ξέρεις πως ένιωθα; Σαν κούκλα σε μουσικό κουτί. Με κούρδιζες μονάχα όποτε ήθελες, εγώ στροβιλιζόμουν στο ρυθμό της μουσικής, κι έπειτα με έκλεινες πάλι στο σκοτάδι μου. Έως την επομένη φορά. Έως εσύ να αποφασίσεις πως ήθελες να ακούσεις τη μελωδία μου. Το πρόβλημα με τις κούκλες στα μουσικά κουτιά είναι πως είναι ευαίσθητες. Χαλούν εύκολα. Τα γρανάζια σπάνε και δε χορεύουν στο ρυθμό της μελωδίας τους. Τότε τις πετάς, είναι πλέον άχρηστες, δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα, δεν μπορούν πλέον να σου προσφέρουν την ευχαρίστηση που επιθυμείς. Οι κούκλες όμως έστω κι αυτές τις λίγες στιγμές που τις παρατηρείς είναι ευτυχισμένες. Έχουν μάθει πως η ευτυχία τους θα διαρκέσει όσο το τραγούδι τους. Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, εκτός κι αν θέλεις να τις κουρδίσεις και πάλι, για να τις προσφέρεις λίγες στιγμές ακόμη.

Εγώ όμως μάτια μου δεν είμαι άψυχη κούκλα. Όταν με κλείνεις κάθε φορά στο κουτάκι μου πονάω, σπαράζει η ψυχή μου, ματώνει η καρδιά μου. Είχα μάθει να μου αρκεί αυτό το λίγο που μου πετούσες. Όμως έσπασα, διαλύθηκα δεν έχω να σου προσφέρω τίποτα πια. Έτσι άδεια, μέσα στο σκοτάδι μου πλέον. Δεν ειδές ποτέ σου αυτά που είχα να σου δώσω. Ήταν πολλά περισσότερα από λίγες στιγμές, από μια ευτυχία εφήμερη. Είχα τόσα πολλά να δώσω, μα σκόρπισαν στον αέρα σαν χαρτοπόλεμος. Τελικά το λίγο που ήσουν διατεθειμένος να μου προσφέρεις πονάει περισσότερο από το καθόλου. Ίσως να έφτασε η στιγμή που θα πρέπει μαζέψω όλα τα σπασμένα κομματάκια μου. Να πάω κάπου μακριά, να κολλήσω ότι μπορώ μου κι έπειτα να πορευτώ. Συγγνώμη μάτια μου. Νόμιζα πως το λίγο που μου έδινες ήταν ευτυχία.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s