Το ήξερα πως δεν είχες κάτι να δώσεις,
αλήθεια, το ‘ξερα απ’ την αρχή.
Μα σε ερωτεύτηκα, να πάρει!

Τί να κάνω…

Κι όποιος ερωτεύεται γίνεται έρμαιο,
παιχνίδι στα χέρια του άλλου…
Σαν μαριονέτα.
Μια μαριονέτα, που υπακούει τυφλά,
χωρίς καμία βούληση.

Η ζωή μου, στα χέρια σου,
κρέμεται από μερικές κλωστές.
Διατάζεις κι εγώ εκτελώ.
Κινούμαι και χορεύω στο δικό σου ρυθμό.
Γίνομαι το δικό σου εκκρεμές,
κρέμομαι από τα σχοινιά σου…

Τραβάς τα νήματα δυνατά,
με πονάς. 
Τα χαλαρώνεις,
σωριάζομαι.

Έχεις τον απόλυτο έλεγχο.

Η κάθε μου κίνηση,
δική σου
κι η ισορροπία μου εύθραυστη,
από εσένα εξαρτώμαι.

Μ’ αφήνεις και σπάω,
γίνομαι κομμάτια χίλια δυο.

Με παρατάς,
πια δε σου κάνω.

Τελείωσες την παράσταση,
πας για την επόμενη…

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s