Δεν είναι πως δεν μπορώ 

να ζήσω μακριά σου.

Μια χαρά τα καταφέρνω αλλωστε.

Αλλά πως να στο εξηγήσω, 

από κάπου χάνει αέρα η ψυχή.

Σαν να ξεκόλλησε κομμάτι της.

Μια τελεία που δεν έβαλα.

Ένα αντίο που δεν κατάφερε 

να ειπωθεί κι έγινε τα λέμε.

Να τα λέμε 

που και που δηλαδή,

έτσι για να χτυπά παραπάνω 

από τους ρυθμούς 

της επιβίωσης η καρδιά.

Να ζει.

Να σε ζει -για μια στιγμούλα-

για παραπάνω δεν είσαι.

Όπως όλα τα παραισθησιογόνα, 

που σ’ εξοντώνουν 

σε μεγάλες δόσεις.

Θα μπορούσες 

να με διαβεβαιώσεις 

πως αυτά που μας δένουν

δεν είναι τίποτα παραπάνω

από στιγμές αδυναμίας.

Κακοτραβηγμένες σκηνές 

που θα κόβαμε στο μοντάζ.

Ναι σίγουρα η υπόθεση μας 

μοιάζει πλέον 

με τις λέξεις που θα σβήναμε,

με τις σελίδες που θα σκίζαμε,

με τα αντικείμενα 

που θα πετούσαμε 

στο καλάθι των αχρήστων.

Και μ’ εκείνο το φως 

που ξεχάστηκε αναμμένο 

στην άκρη του χωλ.

Όλο λέω να το σβήσω 

κι όλο το κρατώ ανοιχτό.

Ίσως για να βρεις κι απόψε 

εύκολα την είσοδο μου.

Αυτή τη στιγμή 

που νιώθω ζαλισμένη, 

εξουθενωμένη, 

μεθυσμένη να ‘ρθεις.

Βάλε με κάτω απ’ τα στρώματα 

και κοίμισε με.

Μείνε να σ’ ανασαίνω.

Ως το άλλο πρωί 

που θα το μετανιώσουμε ξανά.

Έλενα Κορινιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s