Και τότε, ήρθες εσύ.
Σαν ένας εγκέλαδος, έτοιμος να φέρεις τα πάνω κάτω.
Σαν το ουράνιο τόξο, μετά από μια μεγάλη καταιγίδα.

Εκεί που δεν περίμενα κανέναν.
Εκεί που η μοναξιά μου,
είχε γίνει απόλαυση.
Εκεί που η ηρεμία,
ήταν η πρωταγωνίστρια της ζωής μου.
Εκεί που όλα κυλούσαν τόσο γαλήνια.
Εκεί, εμφανίστηκες εσύ.

Να ταράξεις τα νερά μου,
με τον πιο ιδανικό τρόπο.
Να μου δείξεις πόσο άδικα χαλιόμουν πριν σε γνωρίσω.
Πόσο ανούσια περνούσα την καθημερινότητα μου.
Να μου επιβεβαιώσεις πόσα αξίζω,
δίνοντάς μου ό,τι ζητάω.
Μα και όσα δε ζήτησα καν,
εσύ απλόχερα μου τα προσφέρεις.

Και τότε κατάλαβα.
Κατάλαβα ότι ήσουν εσύ, αυτός «ο ένας».
Δε θα μπορούσε να ήταν άλλος εξάλλου.
Ο ανέκαθεν μοιρολάτρης εαυτός μου,
είχε πάψει πλέον να πιστεύει στο πεπρωμένο.
Και να, που εσύ κατάφερες να μου αποδείξεις
ότι δεν έπρεπε να σταματούσα ποτέ.

Και τώρα;
Κάθε μέρα είμαι όλο και πιο σίγουρη.
Ότι γεννήθηκα για να σε συναντήσω.
Ότι είσαι φτιαγμένος για εμένα.
Αποκλειστικά.
Χωρίς αμφιβολίες.
Χωρίς πισινές.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Πάντα ήσουν εσύ.
Αυτός που περίμενα.
Αυτός που ήθελα.
Αυτός που έφτασε, για να κάνει τη διαφορά.
Αυτός που εμφανίστηκε, για να μείνει.
Αυτός που ήρθε, για να με κρατήσει.

Γιατί πουθενά αλλού δεν ταίριαξα τόσο.
Κι ούτε πρόκειται.
Γιατί με κανέναν άλλον δε θέλω να ταιριάξω.
Γιατί είσαι δικός μου κι είσαι η ευτυχία μου.
Γιατί είσαι εσύ.
Γιατί ήσουν πάντα εσύ…

Λου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s