Πονάω, πονάω πολύ. Δεν μπορώ να πάρω πλέον αναπνοή. Κάποιος μου κρατάει σφιχτά τον λαιμό, με πνιγεί. Είναι ο έρωτας μου για εσένα, αυτός με πονάει, αυτός με σκοτώνει. Προσπαθώ να ξεφύγω από τα χέρια του, από το κράτημα του μα δεν μπορώ. Φωνάζω για βοήθεια αλλά φωνή δεν βγαίνει. Ουρλιάζω μα κανείς δε με ακούει, γιατί δεν με ακούνε; Προσπαθώ να φύγω μακριά αλλά δεν μπορώ να κουνήσω το σώμα μου, έχω μουδιάσει ολόκληρη από τον πόνο. Ένα σώμα άψυχο είμαι πλέον στα χέρια του δολοφόνου μου. Ενός δολοφόνου που για άλλους είναι ευτυχία, ενός δολοφόνου που πρώτα μου έριξε λίγο λίγο το δηλητήριο έως ότου δεν μπορούσα να αντιδράσω.

Σκέψεις πολλές περνάνε τώρα από το μυαλό μου. Είναι τα τελευταία μου λεπτά. Είναι αλήθεια αυτό που λένε πως περνάει η ζωή μπροστά από τα μάτια σου, σαν ταινία του κινηματογράφου. Έτσι κι εγώ, σκέφτομαι όλες τις στιγμές που αντίκριζα το δολοφόνο μου και χαμογελούσα. Τότε που ήταν μεταμφιεσμένος σε έρωτα, τότε που με παρέσυρε στην πλάνη του. Κλείνω πλέον τα μάτια μου, δεν μπορώ να τον αντικρίζω. Πονάω. Πνίγομαι. Δεν αντιστέκομαι, απλώς περιμένω το τέλος. Κάτι υγρό νιώθω στα μαγούλα μου. Θα είναι τα δάκρυα μου. Ποτάμια τρέχουν από τα μάτια μου χωρίς να το καταλάβω. Εσύ τι σκέφτεσαι άραγε; Τώρα που με βλέπεις ακίνητη, μουδιασμένη, με δάκρυα στα μάτια. Δε σου κρατώ κακία, ειλικρινά σε συγχωρώ για όλο τον πόνο που μου προκάλεσες. Αυτές τις τελευταίες μου στιγμές θέλω να σου πω δυο λόγια μοναχά.

Ήσουν τα πάντα για εμένα, πολλά περισσότερα από όσα σε άφησα να καταλάβεις. Ήσουν η ανάσα μου, ήσουν οι χτύποι της καρδιάς μου, το γέλιο στα χείλη μου. Ήσουν όμως και τα δάκρυα στα μάτια μου, ο πόνος στο σώμα μου, η απόγνωση στο βλέμμα μου. Το νεκρό μου σώμα πλέον κείτεται στο παγωμένο πάτωμα. Ένα σώμα δίχως ψυχή, κενό. Ένα σώμα δίχως καρδιά, ψυχρό. Δυο μάτια που πλέον έχουν σβήσει. Θα μου λείψει το χαρούμενο κορίτσι που ήμουν, εκείνο το γελαστό που γνώρισες.

Να σου εκμυστηρευτώ κάτι; Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα τα έκανα ξανά όλα από την αρχή. Ξανά. Ακούς; Όλα από την αρχή κι ας πόνεσα τόσο πολύ στο τέλος. Θα σου επέτρεπα και πάλι να πάρεις την τελευταία μου πνοή. Αυτός ο έρωτας ήταν ο ωραιότερος της ζωής μου. Αυτός ο έρωτας έγινε ο δολοφόνος μου. Ένας δολοφόνος που άξιζε την κάθε μου ανάσα. Θα σε κοιτάζω από ψηλά με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s