Λίγο πριν υπακούσεις στον Αδάμαστο για πάντα,
κι εξουσιάσει την ψυχή σου.
Σαν το περιβόλι του,
με τις ανθισμένες παπαρούνες,
να πετούν τριγύρω πεταλούδες.

Νωρίτερα από την επιστροφή της λέμβους του Χάροντα,
που γυρνάει αδειανή δίχως εσένα,
σχίζει τον Αχέροντα στα δυο,
σε κάθε διαδρομή,
σε κάθε διανομή.

Προτού σε συνοδέψει ο Χρυσόφτερος,
να σου γνέψει πονηρά,
τον οβολό να σου ζητήσει,
με χεριά αδειανά να σε αφήσει.

Γυμνοί ερχόμαστε,
με ενδύματα φεύγουμε,
με αινίγματα ζούμε.
Αγνοί αθώοι υπήρξαμε στην πρώτη μας ανάσα,
στη στερνή μας όμως,
όλα τα ισοπεδώσαμε.

Με αρχές πιστεύω μεγαλώσαμε.
Με ατελείωτα θέλω γεράσαμε.
Στον ήλιο συνεχίσαμε,
στο σκοτάδι σταματήσαμε.
Με τον έρωτά ηρεμήσαμε,
ανθίσαμε,
πλαγιάσαμε στο κάλεσμα του.
Πενθήσαμε για τη φυγή,
ξαποστάσαμε στον ίσιο των κυπαρισσιών.

Σαν το μυστρί ακούστηκε,
φυλακίστηκε το σώμα,
στο ενάμισι τετραγωνικό,
τότε δεν είχε άλλο,
το έργο έφτασε στο τέλος,
δίχως άλλη ανάσα,
δίχως δεύτερες ευκαιρίες.

Την ύλη την ακουμπάς,
την σάρκα τη λαβώνεις.
Και τα δυο τα χάνεις μονομιάς,
σ’ ένα δεύτερο!
Το μυαλό οδηγεί,
η καρδιά ακολουθεί
η κῆρ ξεκινά,
ο νους ποιεί.

Τίποτα δε μένει από το πέρασμα σου,
υπό την κατοχή σου.
Χώμα,
μονάχα χώμα,
θα πω αλόγιστα.

Σαν απαίδευτος,
σαν παντογνώστης,
θα σφάλω για την ροή του κόσμου.
Που τόσο οργανικά δεμένα συνυπάρχει,
μας χαρίζει αυτήν την ολότητα.

Γεώργιος Τζολάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s