Στις μέρες μας οι άνθρωποι συνηθίζουν να επιβιώνουν κι όχι να ζουν. Δεν ξέρω αν ευθύνονται οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η τεχνολογία, εμείς ή όλα μαζί, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα. Δεν απολαμβάνουμε τη ζωή. Σέρνουμε την ύπαρξη μας από δω κι από κει, υποκρινόμαστε κι υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σ’ ένα μαρτύριο. 

Ακούμε για να απαντήσουμε κι όχι για να κατανοήσουμε. Δρούμε μηχανικά χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το λόγο για τον oποίο κάνουμε το οτιδήποτε. Κρίνουμε τους άλλους επεμβαίνοντας έμμεσα στις ζωές τους -λες και μας ρώτησαν. Ασχολούμαστε με τη γνώμη του κάθε άσχετου για εμάς -πόσο ανόητοι είμαστε. Θεωρούμε τα πάντα δεδομένα κι αυτονόητα μέχρι τη στιγμή που η ζωή μας θυμίζει ότι δεν είναι. Αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας ισχυριζόμενοι διάφορες δικαιολογίες. «Δεν προλαβαίνω, δεν είναι δικιά μου δουλειά, έχω δικά μου προβλήματα» κλπ.  Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και το κάνουμε εξαιρετικά καλά. Φοβόμαστε να εμπιστευτούμε τους ανθρώπους. Τρέμουμε την αγάπη -αν είναι δυνατόν! Και το κυριότερο; Κοιτάμε, αλλά δε βλέπουμε.

Ώσπου έρχεται η ζωή και μας ξυπνάει από το λήθαργο. Και φτάνει η στιγμή που όλα αυτά που βύθιζες, σε πνίγουν.  Είναι αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν πεθάνεις, που συλλογίζεσαι όλα όσα δεν έκανες. Τι εννοείς γιατί; Γιατί δεν αφοσιώθηκες  εκεί που έπρεπε -για την ακρίβεια, εκεί που ήθελες. Γιατί δεν έκανες focus. Γιατί ενδιαφερόσουν για τις ζωές των άλλων, παραμελώντας τη δική σου. Και κάπου εκεί έρχονται οι δαίμονες ή αλλιώς τα απωθημένα. Και σου ρουφάνε το αίμα τα άτιμα. Σε τσακίζουν. Όμως τα απωθημένα είναι κομμάτι του εαυτού σου, αφού είσαι εσύ -ή μάλλον είναι αυτός- που ξέρουν ότι θα μπορούσες να είσαι. Αν…

Αν ακολουθούσες τα όνειρα σου. Αν πίστευες στον εαυτό σου. Αν σου έδινες χρόνο. Αν δε νοιαζόσουν για το πώς θα εκπληρώσεις τις επιθυμίες των άλλων. Αν σε αγαπούσες λίγο παραπάνω. Αν ήσουν ειλικρινής. Αν άλλαζες ο,τι σε δυσαρεστούσε και δεν κρυβόσουν κάτω πίσω από την μάσκα του «δε βαριέσαι». Αν, αν, αν…

Η ουσία είναι στο να ζεις. Να αγαπάς. Να νιώθεις. Να ερωτεύεσαι. Το παιχνίδι δεν είναι για έναν. Να ζητάς συγγνώμη. Να μη φοβάσαι την αλλαγή, γιατί μόνο μέσω αυτής εξελίσσεσαι. Να επικεντρώνεσαι στους στόχους σου (το λεγόμενο focus). Κι είναι ωραίο πράγμα η εξέλιξη. Να ανοίγεσαι. Να δείχνεις τις πληγές σου σ’ αυτούς που αγαπάς. Μπορεί να μην μπορούν να τις επουλώσουν, αλλά σίγουρα μπορούν να σε βοηθήσουν να τις περιποιηθείτε μαζί. Να γελάς. Να συγχωρείς. Να κλαις. Να σε φροντίζεις. Να μην υποτιμάς τον εαυτό σου, αλλά ούτε μην τον υπερεκτιμάς. Να μην είσαι αχάριστος. Και το πιο σημαντικό· να μην νομίζεις πως έχεις χρόνο, γιατί δεν έχεις.

Οι μάσκες κάποια στιγμή πέφτουν και τα απωθημένα -οι φωνές στο κεφάλι σου- σιωπούν. Κι ο χρόνος τελειώνει. Και ξαφνικά όλα σκοτεινιάζουν. Και όλα όσα νόμιζες πως προλαβαίνεις να κάνεις περνάνε από μπροστά σου σαν σκόρπιες σκηνές από ταινία. Είναι όλα αυτά που άφησες για μετά. Όλα όσα ήθελες να πεις. Τα απλά. Σ’ αυτά είναι η ουσία -δεν είναι κλισέ, είναι η αλήθεια. Κι ακούς κλάματα αντί για χειροκρότημα. Κι η αυλαία κλείνει.

Να θυμάσαι όμως πως πριν κλείσει έχει προηγηθεί μια ολόκληρη παράσταση. Κι εσύ είσαι και ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός. Όμως, μην ξεχνάς πως για εσένα υπάρχει μόνο η πρεμιέρα. Γιατί μία είναι η ζωή. Γι’ αυτό κοίταξε ο,τι και αν σου συμβεί κι ακόμα κι αν πέσεις στη σκηνή ή ξεχάσεις τα λόγια σου, να συνεχίζεις. Πέσε εφτά φορές, σήκω οχτώ, λέει ο λαός. Να φροντίσεις η πρεμιέρα να είναι καλή, γιατί αλλιώς η παράσταση θα «κατέβει».
Καλή επιτυχία λοιπόν!

Ε. Κανελλοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s