Κι άλλη Τετάρτη που ο ήλιος δε χαράζει
Κρύφτηκε πίσω απ’ το δικό μου το μαράζι
Μα αποφάσισα πως πια δε θα με νοιάζει,
αν θα γυρίσεις ή αν ο άνθρωπος αλλάζει.

Έτσι ξεκίνησα κι εγώ να κάνω χάζι
σε καφετερειες, σε μπαρ, σε ένα περβάζι.
Κρυφά περίμενα ένα δικό σου νάζι
κι ένιωσα πάλι την καρδιά μου να σπαράζει.

Ώσπου εμφανίστηκε μπροστά μου ένας τύπος,
που κατευθείαν τον ξεχώρισα απ’το πλήθος.

Κάτι μου θύμισε εξαρχής μα δεν με νοιάζει
Το χείλος μου επιτελους θα γελάσει
Το κλάμα μου τα βραδιά τον ταράζει,
Και αρκετά συχνά με αγκαλιάζει.

Κι όλο και κάθε μέρα ξεθωριάζει
Η θύμηση σου, νιώθω να σκουριάζει.
Αλλά όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί τον κάνουν χάζι,
και γελώντας μου λεν’ πόσο σου μοιάζει.

Θυμώνω μα στο τέλος συμφωνώ
Χωρίς μπροστά τους να παραδεχτώ.

Και σκέφτομαι το πόσο θα γελούσες
Και υπεροπτικά θα με κοιτούσες.
Να κρύβομαι πίσω από το περβάζι,
να περιμένω κάποιον να σου μοιάζει…

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s