Αν θες να φύγεις,φύγε.
Είναι εξουθενωτικό να κυνηγάω σκιές.
Όχι, αυτή τη φορά δε θα κλάψω.
Ξέρω, συνήθισες τις αδυναμίες μου, δεν σε συγκινούν, λες, πλέον.
Φύγε, μα πριν κλείσεις την εξώπορτα να μαζέψεις τα απομεινάρια σου.
Γιατί, αν τα παρατήσεις εδώ θα σε θυμίζουν και και η θύμησή σου, μάτια μου, είναι πόλεμος χαμένος.
Πως να σε νικήσω;
Το «μαζί σου» με άφησε άοπλη, δε μου έμεινε, βλέπεις, ίχνος εγωισμού.
Τα σεντόνια πλύθηκαν ίσα με δέκα φορές και το διαπεραστικό άρωμα σου δε λέει να ξεθυμάνει.
Τα έπιπλα φέρουν ακόμη τις δαχτυλιές σου, και ας τα τρίβω ανελλιπώς.
Το σώμα μου πόλη βαθιά πολιορκημένη, που οι σύμμαχοι της αποστάτησαν.
Πως να σε βγάλω από μέσα μου;
Μπήκες σαν να βρισκόσουν από πάντα, θαρρείς σαν να είναι εδώ το σπίτι σου.
Φύγε, θα τα καταφέρω μόνη μου.
Δεν έχω ανάγκη από κληρώσεις αγάπης και έρωτα, με κούρασαν τα τυχερά παιχνίδια.
Δε με γεμίζουν πια οι εκπτώσεις της καρδιάς σου.
Φύγε και θα αγοράσω καινούργια σεντόνια, θα προμηθευτώ νέα έπιπλα.
Ο,τι άφησες μέσα μου θα μαραζώνει μέρα με τη μέρα.
Δε θα σε χρειάζομαι πλέον, όπως ο ναρκομανής τις ουσίες.
Φύγε, μα αν θες να μείνεις, μείνε.

Αγγελική Μπουλή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s