Και είναι φορές που άλλα θέλεις να πεις και άλλα λες τελικά. Είναι φορές που άλλα λες και άλλα εννοείς. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές  που περίτεχνα κρύβεις  όλα όσα πραγματικά θέλεις να εκφράσεις. Στιγμές που με περισσή ευκολία κάνεις βαρύγδουπες δηλώσεις. Σε αυτές τις στιγμές ανήκουν όλα τα αντίο που σου έλεγα. Μια λέξη που μέσα της έκρυβε τόσο πόνο, απογοήτευση, δάκρυα κι ας φαινόταν πως τη ξεστόμιζα τόσο εύκολα. Φώναζα, ούρλιαζα, όσο πιο δυνατά μπορούσα. Με όλο μου το είναι και με τα ίδια μου τα χέρια ξέσκιζα τις σάρκες μου, όπως ξέσκισες εσύ την καρδιά μου σαν άλλο αρπακτικό. Σου φώναζα φύγε, φύγε μακριά μου. Μόνο η ψυχή μου ξέρει τι σήμαιναν όλα τα φύγε, τα αντίο, τα δε θέλω να σου μιλήσω ποτέ ξανά. Ήταν τα μείνε που φοβόμουν τόσο πολύ να σου πω. Ήταν αυτά που δεν έπρεπε να νιώθω, όλα αυτά που είχα μέσα μου. Σου φώναζα φύγε όχι για να το σεβαστείς και να το κάνεις αλλά για να πεις ‘’όχι, δεν έχω να πάω πουθενά, θα μείνω εδώ, στο πλάι σου, εδώ που ανήκω.’’ . Δεν κατάλαβες ποτέ σου όμως τις φωνές της απόγνωσης μου, τους λυγμούς της ψυχής μου, όταν ξεστόμιζα κάθε φορά ένα ‘’αντίο’’ που ήξερα πως δε θα μπορέσω να τηρήσω.

Ποιον κορόιδευα άραγε μάτια μου; Εμένα, εσένα, και τους δυο μας; Ποια δύναμη θα μπορούσε να με κρατήσει μακριά σου; Πως μπορείς να μπεις εμπόδιο σε μια έλξη δίχως λογική; Φώναζα φύγε, ενώ ήθελα να σου πω με όλη μου την ψυχή να μην πας πουθενά. Όπως τότε, την πρώτη μέρα που ένιωσα πως σε χάνω, εκεί στον πρώτο μας τσακωμό, τότε που κατάλαβα πόσο πολύ ερωτευμένη είμαι. Ακόμα και τότε σου φώναζα ‘’αντίο’’.  Δεν άκουγες όμως. Δεν άκουσες ούτε μια λέξη που σου είπε η καρδιά μου. Εσύ άκουγες μονάχα τι είχαν να πουν τα χείλη μου, εσύ δεν έχεις μάθει να ακούς με την ψυχή. Δε ξέρεις να ξεχωρίζεις τις κρυφές λέξεις και τα μηνύματα. Ως που έφτασε η μέρα που αντίκρισα την πλάτη σου, αντί για τα μάτια σου. Ήρθε η μέρα που έκανες το αντίο πράξη, δίχως να αφουγκραστείς την απόγνωση μου. Η ημέρα που δεν ήμουν τίποτα παραπάνω από μια ανάμνηση λίγων δευτερολέπτων, ασήμαντη και ανούσια. Έτσι λοιπόν δεν θα μάθεις ποτέ πως τα ‘’αντίο’’ που σου έλεγα ήταν τα ‘’μείνε για πάντα πλάι μου, μην φύγεις ποτέ, σε χρειάζομαι’’, όλα τα ‘’μετάνιωσα την στιγμή που σε γνώρισα’’ ως  ‘’είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει’’. Ποτέ δεν μπόρεσες να με νιώσεις, να δεις πέρα από τα προφανή. Ένας πόλεμος συναισθημάτων.

Συναισθήματα ανείπωτα από φόβο και εγωισμό. Μια μάχη μέσα στο μυαλό με λέξεις λάθος ειπωμένες με καμία τόλμη μη μπορώντας να εκφράσω όλα όσα ήθελα, όσα πίστευα και ένιωθα. Τα έβαλα λοιπόν μέσα σε μπρούτζινες θήκες και τα έθαψα βαθιά μέσα στη γη, πλάι στον ερωτά μας που έφυγε νωρίς για εκείνο τον τόπο που θα ζει ανενόχλητος, στον παράδεισο. Δεν έμαθα όμως ποτέ, τι άκουγες στα αντίο που σου φώναζα με όλη μου την καρδιά;

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s