Κάθε μέρα μας μοιάζει ίδια, μα παράλληλα είναι τόσο ξεχωριστή. Κάθε ξύπνημα θυμίζει την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα μας, μα συνάμα είναι το πιο όμορφο ξεκίνημα της ημέρας, εφόσον είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Κάθε βράδυ με το που κουμπώνει η αγκαλιά μας και γαληνεύουμε κλείνοντας τα μάτια μας επιτόπου, φαντάζει τόσο δεδομένο, μα ταυτόχρονα είναι τόσο ιδανικό.

Πολύ εύκολα θεωρούμε δεδομένα πράγματα που γίνονται καθημερινότητα, ξεχνώντας τη μαγεία που νιώθαμε όταν ακόμα δεν είχαν γίνει μέρος της ρουτίνας μας. Και εν μέρει, είναι λογικό. Η συμβίωση, η οικειότητα που δημιουργείται με το πέρασμα του καιρού, η αγάπη για κάθε τι χαζό που κάνουμε σε απλές στιγμές, συμβάλλουν στη δημιουργία της «ζωής μας». Όμως μάτια μου, εμείς διαφέρουμε απ’ αυτά τα ζευγάρια που τους «τρώει» αυτή η ρουτίνα. Γιατί εμείς, μάθαμε να διασκεδάζουμε μέσα στη ρουτίνα μας. Εμείς, βρήκαμε τον τρόπο να δίνουμε στην καθημερινότητά μας μια νότα ενθουσιασμού ξανά και ξανά. Μπορέσαμε, μαζί, να είμαστε ερωτευμένοι με κάθε τι μικρό που μας δίνεται στις απλές στιγμές. Γιατί εμείς, βρίσκουμε την αγάπη σ’ όλα αυτά, που οι περισσότεροι τα προσπερνούν αδιάφορα. Γιατί εμείς, διατηρούμε τη φλόγα του έρωτα κάθε μία μέρα ξεχωριστά, καθιστώντας την ανίκανη να μπορέσει να σβήσει. Γιατί εμείς ξεχειλίζουμε από ευτυχία μόνο και μόνο που έχουμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να ζητάμε μονίμως το κάτι παραπάνω. Γιατί η δική μας βάση, είναι πολύ πιο ισχυρή από αυτό το «κάτι παραπάνω» πολλών.

Γι’ αυτό, και για χίλιους ακόμα λόγους, εμείς τέλος δεν έχουμε. Γιατί στις πιο «αδιάφορες» στιγμές μας, οι καρδιές μας χτυπάνε με παλμούς ταχύτατους. Γιατί όσες ώρες κι αν μιλάω (που ξέρω ότι είναι πολλές), εσύ κρέμεσαι με τόση προσήλωση απ’ τα χείλη μου και το απολαμβάνεις. Γιατί ό,τι κίνηση κι αν κάνεις, μου προκαλείς ένα χαμόγελο περηφάνιας. Γιατί σέβεσαι κάθε μου επιθυμία και όριο. Γιατί εκτιμάω κάθε τι που κάνεις για εμένα ή για εμάς. Γιατί δεν μας φτάνει ποτέ ο χρόνος και πάντα κάτι ακόμα θα θέλουμε να πούμε και να κάνουμε. Κατάλαβες καρδιά μου;

Εμείς είχαμε την αρχή ρομαντικής ταινίας, και το τέλος μας θα ‘ναι το ίδιο ακριβώς. «Ζήσαν αυτοί καλά…» Χωρίς ημερομηνία λήξης. Όμως αυτά τα ξέρεις ήδη, το γνωρίζω. Κοιμήσου τώρα να ξεκουραστείς, γιατί δουλεύεις το πρωί, κι αγαπιόμαστε πάλι από αύριο. Εγώ εδώ θα ‘μια, δίπλα σου. Να τα λέμε αυτά μαζί κάθε μέρα. Γιατί σ’ έχω λατρέψει τόσο βαθιά, τόσο αληθινά. Και θα σου λέω με όλη την δύναμη της ψυχής μου πόσο σ’ αγαπάω κάθε πρωί όταν ανοίγεις τα μάτια σου, και κάθε βράδυ πριν τα κλείσεις. Αυτές οι δύο λέξεις, θα είναι οι πρώτες και οι τελευταίες, κάθε σου ημέρας. Σ’ αγαπάω. Λίγο περισσότερο από χθες, και λίγο λιγότερο απ’ ότι θα σ’ αγαπάω αύριο. Γιατί είπαμε… Κάθε μέρα και περισσότερο…

Λου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s