Στέκονται εδώ. Ολόγιομα. Να φυλάνε τις άγρυπνες νύχτες της καρδιάς, να νανουρίζουν τα «αχ» της, να ξεγελάνε την έλλειψή της, τους φόβους της, να της κάνουν παρέα. Κόβουν βόλτες στον ουρανό και χαμογελάνε μόρτικα φλερτάροντας με τ΄αστέρια, που όλο προσεύχονται για τα πάθη των ανθρώπων κοιτάζοντας την πόλη από ψηλά.

     Γράφουν ποιήματα, αραδιάζουν λέξεις μαγικές, όμορφες λάγνες λέξεις – κι ας είναι παλάτια χτισμένα πάνω στην άμμο, που ο αέρας όταν έρθει θα σκορπίσει τη σκόνη τους – λέξεις που θέλουν ν΄ακουστούν χιλιόμετρα μακριά, λέξεις… κατακτιάρικες που – μεταξύ άλλων – θέλουν να κερδίσουν την επιβεβαίωση της ανθρώπινης ύπαρξης, λέξεις πλάνες – κιμωλίες χαράς. Βρίσκουν ανοιχτά παράθυρα και απρόσκλητα τρυπώνουν μέσα, σίγουρα για τη φιλοξενία του ιδιοκτήτη που θα υποκύψει στη γοητεία τους.

     Άλλοτε μελαγχολικά και άλλοτε ευτυχισμένα, μιλάνε για το ιερό παίδεμα, το γλυκό βάσανο, την αγωνία του «θέλω» που στην προσπάθειά του να εκφραστεί γίνεται έκρηξη, βομβιστική επίθεση μέσα στο σκοτάδι κι εκείνα οι μόνοι συνένοχοι στο έγκλημα. Έχουν τη γλυκιά υπομονή του φίλου που ακούει χωρίς να κουράζεται, συμβουλεύει, λέει τα δικά του και στο τέλος καταλήγει πως… «κανείς δεν μπορεί να πει περισσότερα για την αγάπη, από την αγάπη»!

     Και φεύγουν. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Μια νύχτα ακόμα. Τα φεγγάρια του έρωτα δεν κοιμούνται ποτέ.

Μαριάνα Χριστοδούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s