Συνηθίζουν οι άνθρωποι,
συνηθίζουν στο καθετί.

Μέρα τη μέρα,
χωρίς να το θέλουμε,
μπαίνουμε σε μία ρουτίνα
κι εκτελούμε πράξεις
χωρίς καμιά σκέψη,
μηχανικά,
σαν προγραμματισμένα ρομπότ.

Όλα σιγά σιγά παίρνουν τη μορφή της συνήθειας.

Όπως ο έρωτας,
που ντύνεται καθημερινά
με δόσεις αλήθειας
και συνηθίζεται,
κάνοντάς τον δεδομένο.

Συνηθίζουμε την κακία,
τη βάζουμε στη ζωή μας,
στην καθημερινότητά μας
και πια στα μάτια μας
μοιάζει τόσο οικεία…

Συνηθίζουμε ακόμα και στον πόνο,
μπαίνει μέσα μας,
σ’ όλο μας το κορμί
και μέχρι να το καταλάβουμε,
ριζώνει παντού,
μας κάνει υποχείριό του
και πια σαν άβουλα όντα,
κάνουμε ό,τι μας πει.

Έχει τόση δύναμη η συνήθεια,
που πάντα μας νικάει.

Όλα συνηθίζονται,
μέχρι κι οι άνθρωποι…
Μέχρι και τα «θέλω» τους,
ακόμα και τα «σ’αγαπώ» τους…

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s