Με αφορμή την ατάκα σε μια ταινία που πρόσφατα είδε μια φίλη μου, κάθισα και αναρωτήθηκα… Κωνσταντίνα Στεφανάκου. Ποια είναι η Κωνσταντίνα, αυτό το άτομο που γράφει αυτή τη στιγμή; Ξέρω αλήθεια ποια στο καλό είμαι; Ποια είμαι εγώ; Αυτή η ερώτηση ηχεί πολύ περίεργα στα μυαλά όλων των ορθολογιστών που θέλουν να περιορίσουν τις σκέψεις μας σε καλά τακτοποιημένα κουτάκια.
«Τι πάει να πει ποια είσαι; Δεν είναι λογικό να αναρωτιέσαι σε τέτοια ηλικία» θα ήταν η πιο συχνή απάντηση, συνοδευόμενη από ένα βλέμμα απαξίωσης λες και μιλούν σε παιδάκι Δημοτικού, αγνοώντας ότι τέτοια ερωτήματα έθεταν κάποτε κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι.

Παρόλο όμως που εγώ κάθε άλλο παρά μεγάλη φιλόσοφος θεωρούμαι, θα ήθελα να δώσω τη δική μου απάντηση σε αυτήν την παράδοξη ερώτηση.

Όταν σε ρωτούν μια τέτοια ερώτηση και δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, τότε ξέρεις ότι κάτι κάνεις λάθος σ’ αυτή τη ζωή.

Εγώ είμαι λοιπόν η Κωνσταντίνα, δεκαπέντε χρονών- προσεχώς δεκαέξι. Ντροπαλή, ευαίσθητη μέχρι το κόκκαλο κι άκρως αντικοινωνική μέχρι κάποια ηλικία. Έχω περάσει δύσκολα, αλλά δε το έβαλα κάτω. Από μικρή, ήμουν άτομο με ανησυχίες- κυρίως καλλιτεχνικής φύσεως. Θέατρο, συγγραφή, μουσική. Ο τρόπος μου να ξεσπάω, να εκφράζομαι, να μοιράζομαι τη χαρά μου και τη λύπη μου. Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες- ιδανικά θα ήθελα να μιλάω όλες τις γλώσσες του κόσμου, για τώρα όμως αρκούμαι σε Αγγλικά, Γαλλικά και τα Ισπανικά του Netflix. Τα Αρχαία πιάνονται ως ξεχωριστή γλώσσα; Αν ναι, τότε να και κάτι που μου ξέφυγε. Λατρεύω τις ρομαντικές κομεντί, και δεν υπάρχει περίπτωση να δω κάτι και να μην κλάψω- είτε από χαρά, είτε από λύπη, είτε από συγκίνηση. Δηλώνω ρομαντική σε’ έναν απαθή κόσμο, λέγοντας πως δε με νοιάζει που δέχομαι τέτοια αντιμετώπιση. Βαθιά μέσα μου όμως, εύχομαι όλοι να είχαμε μέσα μας ανθρωπιά κι ευαισθησία. Κοινώς, σκληρή στο εξωτερικό κι ευαίσθητη στο εσωτερικό. Πάντα όμως λατρεύω αυτόν τον περίεργο, δημιουργικό και πανέμορφο άνθρωπο που οι γονείς μου έχουν φέρει στον κόσμο.

Ξέρω ότι η απάντηση αυτή σε μερικά χρόνια δεν θα είναι η ίδια, κι έχω εναρμονιστεί με την ιδέα αυτή. Δε με ενοχλεί ο χρόνος που περνά. Με ενοχλεί το ότι εγώ μερικές φορές παύω να τον κυνηγάω, παύοντας έτσι κι εγώ η ίδια να ζω.

Δε με ενοχλεί η ενηλικίωση, με ενοχλεί που σιγά σιγά θα χάνω τα άτομα που αγαπάω. Δε με ενοχλούν οι πράξεις που κάνω, αλλά οι τύψεις που νιώθω αργότερα. Δε με ενοχλεί η φωτιά- πάντα μου άρεσε να παίζω μαζί της. Με ενοχλούν οι στάχτες που μένουν πίσω και σε στοιχειώνουν.

NinaS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s