Τους τελευταίους μήνες μου κάνουν συχνά την ίδια ερώτηση, ‘’Δεν ήξερα πως γράφεις. Πότε ξεκίνησες;’’. Εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά έρχεται στο μυαλό μου η ίδια ιστορία. Είναι μια ιστορία που καταλαβαίνεις αμέσως πως τα ερεθίσματα και τα βιώματα μπορούν να καθορίσουν το μέλλον σου. Είναι μια ιστορία που μας δείχνει πως δεν πρέπει να κόβουμε τα φτερά από κανέναν.


Όταν λοιπόν ξεκινήσαμε στο δημοτικό τα ‘’σκέφτομαι και γράφω’’ ήμουν ενθουσιασμένη. Μπορούσα να γράφω τις σκέψεις μου στο χαρτί και αυτό ήταν μάθημα. Τα χρόνια πέρασαν και η κλίση μου στο συγκεκριμένο κομμάτι ήταν εμφανής σε όλους. Στην Πέμπτη δημοτικού, ένας δάσκαλος αποφάσισε να βγάλουμε ένα φύλλο σχολικής εφημερίδας. Οι αρμοδιότητες μοιραστήκαν και σε εμένα ανατέθηκε το κείμενο που θα δημοσιεύαμε με τίτλο ‘’ Τι είναι ο Άγιος Βασίλης για τα Χριστούγεννα;’’. Δεν μπορώ να σας περιγράψω με λόγια τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου. Καθημερινά έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα τα μαθήματα μου και μετά αφιέρωνα όλο μου τον χρόνο στο κείμενο. Ήθελα να είναι τέλειο, χωρίς λάθη και πάνω από όλα καλογραμμένο. Πέρασε ο μήνας που είχαμε διορία και η μέρα που θα παρουσιάζαμε όλοι τη δουλειά μας είχε φτάσει. Στον μήνα μέσα εν τω μεταξύ συχνά πυκνά διάβαζα στους φίλους μου τι είχα γράψει έως τότε.

Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει ο δάσκαλος πήρε το κείμενο μου, το οποίο ήταν 3 σελίδες μπρος πίσω και ξεκίνησε να το διαβάζει δυνατά στην τάξη. Εγώ ήμουν τόσο υπερήφανη για τη δουλειά μου, που δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελώ και τότε συνέβη το απίστευτο, αυτό που έμελλε να καθορίσει το μέλλον μου όσο αναφορά τη συγγραφή. Ο δάσκαλος τελειώνει την ανάγνωση, σηκώνει το κεφάλι του, με κοιτάζει και απόλυτα σοβαρός σκίζει το κείμενο μου στα τέσσερα. Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, ένα σφίξιμο εμφανίστηκε στο λαιμό μου και όσο κι αν ήθελα να βάλω τα κλάματα η υπερηφάνεια μου δεν μου το επέτρεπε. Τα παιδιά ξεκίνησαν να του φωνάζουν, γιατί όλο αυτό το διάστημα έβλεπαν πόσο αφοσιωμένη ήμουν στη δουλειά που μου είχε ανατεθεί. Γυρίζει λοιπόν και μου λέει ‘’ Την άλλη φορά να γράφεις τα κείμενα σου, μονή σου. Αν δεν μπορούσες να το κάνεις να μου το έλεγες εξ αρχής να μη στο έδινα.’’. Αυτό ήταν, εκείνη τη στιγμή, εκείνα τα λόγια ήταν αυτά που θα με πλήγωναν τόσο βαθιά, όσο ούτε εγώ η ίδια δεν είχα καταλάβει.


Ποτέ ξανά σε καμία τάξη στο σχολείο δεν έγραφα όσο καλά μπορούσα, πάντοτε έγραφα τόσο όσο. Δεν ήθελα κανείς να διαβάζει αυτά που γράφω γι’ αυτό κι εγώ είχα πάντα κάπου κρυμμένο ένα τετράδιο που ήταν για εμένα και μόνο. Στην τρίτη λυκείου είχα γράψει μια έκθεση και δε ξέρω πως αλλά αφέθηκα, την έγραψα όσο πιο καλά μπορούσα. Όταν τελείωσε το μάθημα η φιλόλογος με κράτησε στην τάξη για να με ρωτήσει γιατί δεν είναι όλες οι εκθέσεις μου αυτού του επιπέδου. Εγώ αφού φυσικά ήθελα να κρύψω ότι γράφω της είπα πως έτυχε.


Στο σήμερα. Έπρεπε να περάσουν 19 ολόκληρα χρόνια για να ξεπεράσω εκείνα τα λόγια του τότε δασκάλου μου, για να μπορέσω να κάνω αυτό που αγαπώ τόσο πολύ δίχως το φόβο της απόρριψης. Αγαπητοί δάσκαλοι, καθηγητές, παιδαγωγοί ο εννιάχρονος εαυτός μου θα ήθελε να σας παρακαλέσει για κάτι. Μην κόβετε τα φτερά των παιδιών, η γνώμη σας μετράει πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε, είστε η βάση, καθορίζετε το μέλλον μας. Μάθετε να ακούτε, να πιστεύετε. Ποια θα ήταν άραγε η εξέλιξη που θα μπορούσα να έχω σε αυτό το κομμάτι εάν τότε ο δάσκαλος μου δεν έσκιζε την έκθεση μου και με προσέβαλε με αυτόν τον τρόπο μπροστά σε ολόκληρη την τάξη; Μπορεί να ήταν η ίδια, μπορεί και όχι, αυτό είναι κάτι που δε θα το μάθουμε ποτέ.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s