Πόσο κοντά φαντάζουν οι παιδικές  αναμνήσεις μας στη θάλασσα, όταν οι μεγάλοι μας προειδοποιούσαν : <<Μην πηγαίνεις στα βαθιά>>, <<Δε θα μπεις σήμερα, έχει κύμα>> . Οι φωνές τους ακόμα αντηχούν στα αυτιά μου , όπως στα κοχύλια αντηχεί ο ήχος του βυθού. Εμείς βέβαια, κάποιες φορές τους ακούγαμε , μα ποτέ δε φοβηθήκαμε τη θάλασσα . Ποτέ δε μας φόβισε η παλίρροια, μήτε τα βαθιά νερά. Και ας μη το κρύβουμε, κολυμπούσαμε αμέτρητες ώρες και αφήσαμε τις φυσαλίδες της να κάνουν βόλτα επάνω στα σώματά μας.

Κάποια στιγμή μεγαλώσαμε και μάθαμε κολύμπι σε μια διαφορετική θάλασσα , στην οποία το συναίσθημα μας κατέκλυσε. Ναι, ο έρωτας ομοιάζει της θάλασσας.  Πόσο μυστήρια μοιάζουν να είναι και τα δύο , με ένα βάθος που λίγοι γνώρισαν, μα και πάλι αμφέβαλλαν.

Κάναμε μοιραίες βουτιές στη εξέδρα του έρωτα , ελπίζοντας ότι στο πάτο θα βρισκόταν ο πολύτιμος θησαυρός μας , αλλά τελικά δε βρήκαμε ούτε ένα κοχύλι. Και θα ρωτούσε κανείς : Μας σταμάτησε αυτό απο το να βουτήξουμε ξανά;   Όχι, αλίμονο αν μας σταματούσε. Η μια βουτιά μας διαδέχεται την άλλη , ακόμα και αν νιώθουμε τα αυτιά μας να βουλώνουν. Εμείς ακόμα τρέχουμε προς τη θάλασσα και ας μας κυνηγάνε για να μην σωριαστούμε στα κύματα.

Δεν υπάρχει προστασία στον έρωτα. Αν βουτήξεις στα νερά του θα σε παρασύρει στα βαθιά , άλλωστε πως αλλιώς θα γνωρίσεις τη θάλασσα;

Αγγελική Μπουλή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s