Μπορεί να μην κρατούσες την καρδιά μου στεγνή
Μα κρατούσες τα μάτια μου μουσκεμένα
Τόσο πολύ και τόσο συχνά
Που παρακαλούσα για λειψυδρία

Λυπάμαι που δεν σου άρεσε
Ο σωματότυπος του έρωτά μου
Και τον ήθελες πιο λιγνό
Πιο κοκκαλιάρη

Λυπάμαι που σε κούφαινε
Ο ήχος της καρδιάς μου
Και σπαταλούσες συνέχεια
Λεφτά για ωτοασπίδες

Τόσοι στίχοι
Και ακόμα σε αυτό το ποίημα
Δεν είπα για ποιον λυπάμαι
Λυπάμαι για σένα

Γιατί μια μέρα αν είσαι τυχερός
Ο έρωτας θα σου ξανά χτυπήσει την πόρτα
Πιθανώς με άλλο σωματότυπο
Απ’τον δικό μου

Μα δεν θα μπορείς να την ακούσεις
Γιατί το εγώ σου θα σ’έχει κουφάνει
Και η νηστική ψυχή σου
Θα πρήζεται απότομα απ’το αμάσητο συναίσθημα

Έτσι λοιπόν
Θα είσαι ένας αδύνατος κουφός
Συγχαρητήρια…

Και σου εύχομαι ποτέ
Να μην παχύνεις
Και ποτέ να μην βάλεις
Το καρδιοχτύπι στη διαπασόν

Αρκετούς υπέρ-βαρους
Και καλούς ακροατές
Γέμισε ο κόσμος…

Θεοδώρα Παπά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s