Από μικρή πάντα κρατούσε ένα ήλιο στα χέρια

Ζωγράφιζε και χαμογελούσε

Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς.

Δεν ήξερε την λέξη μίσος ούτε κακία.

Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις

Λέξεις αγάπης

Ζωγράφιζε καρδούλες υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα.

Είχε ένα κακό συνήθειο.

Της άρεσε η μοναξιά.

Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά να γράφει πίσω από τη σιωπή της .

Είχε καταλάβει ότι τα άλλα παιδιά την κορόιδευαν.

Πότε δεν έδινε σημασία.

Αυτή μιλούσε με την αγάπη της λογικής πίσω από αλυκές σιωπές εκεί που το σκοτάδι κυριαρχούσε με το φως .

Έδωσε στις σιωπές φτερά, ήθελε να πετάξει σαν πουλί, ελεύθερη σε μια άνοιξη γεμάτη μουσικές χρώματα και αρώματα.

Μεγάλωσε πολύ να καταλάβει πόσο πολύ θα την πλήγωνε αυτή η άνοιξη που είχε στην καρδιά της.

Όταν θα έβλεπε ότι πίσω από αυτές τις σιωπές υπήρχαν άνθρωποι που καταδίκαζαν την ψυχή της με λέξεις.

Λέξεις που γρατζουνουσαν το κορμί της και πονούσαν αφήνοντας πληγές.

Αυτή εκεί να τις νανουρίζει κάτω από το φωτοστέφανο της αξιοπρέπειας της.

Αυτής που δεν θα της πάρουν ποτέ.

Αυτής που ποτέ δεν πεθαίνει όσες πληγές κι αν μετράει στο κορμί της.

Μιας αξιοπρέπειας που ποτέ δεν υπήρξε ζητιάνα. Δεν έβγαζε θόρυβο, μονάχα μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς.

Σωτηρουλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s