Φωνή κλεισμένη στη χαρά, φωνή στην πιο δική σου λύπη

          κι όλα τ΄ανείπωτα  ξυπνούν, δρόμο γυρεύουν για να βγουν

          όπου ο νους γυροβολά, όπου η ψυχή ανασαίνει,

          όπου του ανθρώπου η καρδιά τον λογισμό του φέρνει.

          Λέξεις σιωπούν, αιμορραγούν, αμείλικτες το στήθος σου ματώνουν

          κλάψε μικρό μου, προσευχές άλλη μια μέρα ξημερώνουν.

          Κι αν δεν έχουμε πια τι να πούμε κι αν τα λόγια φτωχά μας φαντάζουν,

          της σιωπής αφουγκράσου ουρλιαχτά μες τη νύχτα τραγουδούν

          και οι ανάσες κραυγάζουν.

          Σε απαρνιέμαι στο φως που χαράζει, σε λεπίδες σε αρνούμαι, γλιστρώ και ματώνω.

          Σε χαρίζω στο σκοτάδι της νύχτας, σε σπηλιές μυστικές σε κλειδώνω.

          Κοφτερά σαν ξυράφια οι αναμνήσεις και τσακίζομαι στο τίποτα της άδειας ματιά σου,

          αναπνέω στην κάθε σκέψη σου κι έτσι αφήνομαι να σβήσω,

          ψιθυρίζοντας το ιερό όνομά σου.

ΜΑΡΙΑΝΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s