Η αγάπη που σου έχω,

είναι σαν τα λουλούδια του κήπου σου.

Σε βλέπω να τα ποτίζεις μέρα παρά μέρα

και λυπάμαι τόσο

σκεπτόμενη, πόσο μικρά και ασήμαντα νιώθουν

τις στιγμές που ξεμένουν

δίχως νερό

δίχως να ξέρουν εάν μετακόμισες και τα άφησες να ξεραθούν,

ριζωμένα

και απελπισμένα να σε περιμένουν στον ήλιο τους,

προσπαθώντας να μείνουν όρθια και όμορφα,

και καθόλου να μη γείρουν το κλαρί τους.

Η αγάπη που σου έχω

Είναι σαν τα λουλούδια του κήπου σου.

Πώς μπορείς να φέρεσαι τόσο αδιάφορα

Και τόσο σκληρά

Μπροστά στην τόση ομορφιά των λουλουδιών;

Πως αντέχεις να υπάρχεις,

Στην άνεση του δωματίου σου,

Γνωρίζοντας πως για μια ολόκληρη ημέρα

Δεν τα φρόντισες;

Γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει άλλος υπεύθυνος να τα φροντίσει

Εσύ, και μόνον εσύ, έχεις ευθύνη.

Κάποιες φορές, που έχεις τις μαύρες σου

Τα αφήνεις απότιστα και ακλάδευτα για μέρες.

Να μαραίνονται μέσα στα ζιζάνια

Να ασχημαίνουν

Να γέρνουν.

Να γερνούν.

Εύχομαι, να υπήρχε τρόπος, λοιπόν,

τα λουλούδια σου να ζουν μόνο με τον ήλιο,

και να μην έχουν ανάγκη το νερό σου.

Έτσι πάντα θα στέκουν το ίδιο όμορφα,

Το ίδιο αλώβητα,

Για να τα καμαρώνεις σε όλους.

Προς το παρόν, ζουν κάθε μέρα

από την αγάπη σου, τα λουλούδια του κήπου σου.

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s